choroba, polski psycholog w Rzymie, psicologo polacco a roma, psycholog polski w rzymie

Choroba, krytyczne wydarzenie w rodzinie.

Choroba jest krytycznym wydarzeniem, które zmusza grupę rodzinną do dokonania przeglądu równowagi między potrzebami każdego członka. Życie z chorym w rodzinie może zaburzyć równowagę innych domowników. Możemy znaleźć się przed osobą z chorobą przewlekłą, wśród najczęstszych możemy wyróżnić: choroby serca, udar, rak, cukrzyca i przewlekłe choroby układu oddechowego. Możemy również zaliczyć do chorób przewlekłych, chorobę psychiczna, która zasługuje na osobną dyskusję.

Choroba, to jak podróż do nieznanego kraju.

Rozpoznanie choroby przewlekłej wywołuje uczucie strachu i dezorientacji, często jest postrzegane jako wyrok śmierci. Po postawieniu diagnozy człowiek i cała jego rodzina czują, że wpadają w wir czegoś nieodwracalnego. Życie zatrzymuje się.

Emocje jakie pojawiają się w rodzinie chorego dotyczą przede wszystkim strachu przed utratą osoby chorej, niepewności co do zmiany ról w rodzinie, ponadto pojawia się niepokój o wszelkie konsekwencje ekonomiczne.

Możemy zaobserwować również wątpliwości co do rzeczy, które wcześniej wydawały się proste i naturalne: co powiedzieć osobie chorej, jak ją dotknąć, jak na nią spojrzeć.

Rodzina chorego kolejno poznaje informacje, które mogą przerażać; wielokrotność badań lekarskich i oczekiwanie na ich rezultaty, częsty zakup leków, których ilość wzbudza lęk i strach przed poważnością sytuacji. Dodatkowy aspekt to również czas jaki należy poświecić, aby nauczyć się nowej terminologii, zasad i nowych ról, które często spychają te stare na drugi plan.

leki

Należy również wspomnieć o potrzebie opieki często bez pomocy z zewnątrz, czasami do granic wytrzymałości.

Przedłużająca się niepewność, jak kończy się ta „nowa podróż”?

W momencie orzeczenia diagnozy prawie wszystkie rodziny reagują szokiem, po którym następnie można zaobserwować reakcję impotencji lub zwiększenie aktywacji fizjologicznej. Rodzina może myśleć, że ich nadzieje i plany niż nigdy się nie zrealizują: nagle przyszłość staje się niepewna i zaczyna się walka z czasem.

Podczas tej tak zwanej „walki z czasem” możemy zaobserwować pięć faz. Fazy te mogą powtarzać się w czasie z różną intensywnością i często bez precyzyjnej kolejności.

Fazy akceptacji choroby

  • Faza zaprzeczenia lub izolacji: charakteryzuje się tym, że pacjent nie akceptuje swojej choroby. W miarę postępu choroby obrona ta staje się coraz słabsza.
  • Faza gniewu („dlaczego ja?”): Po fazie zaprzeczenia pojawiają się silne emocje, takie jak gniew i strach, wpływają one na członków rodziny, najbliższe otoczenie i personel szpitala. Jest to bardzo delikatna faza procesu psychologicznego i relacyjnego pacjenta. Jest to moment krytyczny, który może być zarówno momentem maksymalnej prośby o pomoc, jak i momentem jej odmowy.
  • Faza targowania się : na tym etapie osoba zaczyna sprawdzać, co jest w stanie zrobić i w które projekty może zainwestować nadzieję. Odzyskuje także kontrolę nad swoim życiem i próbuje naprawić to co jest mozliwe.
  • Faza depresji: pacjent zaczyna zdawać sobie sprawę ze strat, których doświadcza. Ta faza zwykle pojawia się, gdy choroba postępuje. Na tym etapie choroby człowiek nie może już negować swojego braku zdrowia i zaczyna zdawać sobie sprawę, że bunt nie jest możliwy, znowuż zaprzeczenie i gniew musi zostać zastąpione silnym poczuciem porażki.
  • Faza akceptacji: na tym etapie chory jest pogodzony z losem i ze spokojem akceptuje go, zdarzają się również chwile głębokiej komunikacji z członkami rodziny i bliskimi mu osobami.

Czy dobrze jest ukrywać swoje emocje?

Członkowie rodziny doświadczają sprzecznych emocji, które mogą dotyczyć poczucia zagubienia i dodawania odwagi i nadziei chorym i innym członkom rodziny. Emocje można modulować, zmniejszać intensywność, ale nigdy tak naprawdę nie należy ich ukrywać. Każda próba fałszowania emocji powoduje niepokojące zamieszanie komunikacyjne. Dobrze jest wyrazić własny nastrój, pozwali to na działanie, gdy innym członkom rodziny zdarzą się somatyzacja (dolegliwości sugerujące obecność choroby somatycznej) lub będą się zmagać z atakiem paniki. Jest to jedyny sposób, aby pokazać, że nie boisz się choroby i że problemy zdrowotne nie psują jakości relacji.

Kiedy warto poprosić o pomoc?

Pomoc chorym członkom rodziny może być satysfakcjonująca, jest wyrazem miłości do kogoś ważnego dla nas. Jednocześnie może to doprowadzić do wyczerpania psychicznego i fizycznego. Jeśli wymagany wysiłek stanie się nadmierny, umiejętność radzenia sobie z problemami zmniejszy się i pojawi się stres. Uczucie to może zmieniać się z dnia na dzień, w zależności od stanu zdrowia członka rodziny. Znalezienie czasu na pomoc choremu jest niezbędne, ale znalezienie go, aby zająć się sobą, jest trudne. Należy pamietac, że trudno „coś zaoferować”, kiedy czujemy się pozbawieni wewnętrznej energii. Bardzo ważne jest, aby móc opowiedzieć o swoim cierpieniu, niestety nie zawsze można to zrobić z bliskimi i dlatego, w takich przypadkach wskazane jest, aby zwrócić się o pomoc i wsparcie psychologiczne. Zycie w ciągłym pogotowiu jest niebezpieczne dla zdrowia. Mamy prawo do spokojnego życia.

choroba2

Psicologo polacco a Roma

Psycholog Krawczyk Aleksandra Ewa

Via Carlo Bartolome Piazza, 26 Roma – zona metro B Bologna

Via Mario Carrara, 5,Roma- zona di Torrevecchia

I

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo di WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione /  Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione /  Modifica )

Connessione a %s...