choroba, polski psycholog w Rzymie, psicologo polacco a roma, psycholog polski w rzymie

Choroba, krytyczne wydarzenie w rodzinie.

Choroba jest krytycznym wydarzeniem, które zmusza grupę rodzinną do dokonania przeglądu równowagi między potrzebami każdego członka. Życie z chorym w rodzinie może zaburzyć równowagę innych domowników. Możemy znaleźć się przed osobą z chorobą przewlekłą, wśród najczęstszych możemy wyróżnić: choroby serca, udar, rak, cukrzyca i przewlekłe choroby układu oddechowego. Możemy również zaliczyć do chorób przewlekłych, chorobę psychiczna, która zasługuje na osobną dyskusję.

Choroba, to jak podróż do nieznanego kraju.

Rozpoznanie choroby przewlekłej wywołuje uczucie strachu i dezorientacji, często jest postrzegane jako wyrok śmierci. Po postawieniu diagnozy człowiek i cała jego rodzina czują, że wpadają w wir czegoś nieodwracalnego. Życie zatrzymuje się.

Emocje jakie pojawiają się w rodzinie chorego dotyczą przede wszystkim strachu przed utratą osoby chorej, niepewności co do zmiany ról w rodzinie, ponadto pojawia się niepokój o wszelkie konsekwencje ekonomiczne.

Możemy zaobserwować również wątpliwości co do rzeczy, które wcześniej wydawały się proste i naturalne: co powiedzieć osobie chorej, jak ją dotknąć, jak na nią spojrzeć.

Rodzina chorego kolejno poznaje informacje, które mogą przerażać; wielokrotność badań lekarskich i oczekiwanie na ich rezultaty, częsty zakup leków, których ilość wzbudza lęk i strach przed poważnością sytuacji. Dodatkowy aspekt to również czas jaki należy poświecić, aby nauczyć się nowej terminologii, zasad i nowych ról, które często spychają te stare na drugi plan.

leki

Należy również wspomnieć o potrzebie opieki często bez pomocy z zewnątrz, czasami do granic wytrzymałości.

Przedłużająca się niepewność, jak kończy się ta „nowa podróż”?

W momencie orzeczenia diagnozy prawie wszystkie rodziny reagują szokiem, po którym następnie można zaobserwować reakcję impotencji lub zwiększenie aktywacji fizjologicznej. Rodzina może myśleć, że ich nadzieje i plany niż nigdy się nie zrealizują: nagle przyszłość staje się niepewna i zaczyna się walka z czasem.

Podczas tej tak zwanej „walki z czasem” możemy zaobserwować pięć faz. Fazy te mogą powtarzać się w czasie z różną intensywnością i często bez precyzyjnej kolejności.

Fazy akceptacji choroby

  • Faza zaprzeczenia lub izolacji: charakteryzuje się tym, że pacjent nie akceptuje swojej choroby. W miarę postępu choroby obrona ta staje się coraz słabsza.
  • Faza gniewu („dlaczego ja?”): Po fazie zaprzeczenia pojawiają się silne emocje, takie jak gniew i strach, wpływają one na członków rodziny, najbliższe otoczenie i personel szpitala. Jest to bardzo delikatna faza procesu psychologicznego i relacyjnego pacjenta. Jest to moment krytyczny, który może być zarówno momentem maksymalnej prośby o pomoc, jak i momentem jej odmowy.
  • Faza targowania się : na tym etapie osoba zaczyna sprawdzać, co jest w stanie zrobić i w które projekty może zainwestować nadzieję. Odzyskuje także kontrolę nad swoim życiem i próbuje naprawić to co jest mozliwe.
  • Faza depresji: pacjent zaczyna zdawać sobie sprawę ze strat, których doświadcza. Ta faza zwykle pojawia się, gdy choroba postępuje. Na tym etapie choroby człowiek nie może już negować swojego braku zdrowia i zaczyna zdawać sobie sprawę, że bunt nie jest możliwy, znowuż zaprzeczenie i gniew musi zostać zastąpione silnym poczuciem porażki.
  • Faza akceptacji: na tym etapie chory jest pogodzony z losem i ze spokojem akceptuje go, zdarzają się również chwile głębokiej komunikacji z członkami rodziny i bliskimi mu osobami.

Czy dobrze jest ukrywać swoje emocje?

Członkowie rodziny doświadczają sprzecznych emocji, które mogą dotyczyć poczucia zagubienia i dodawania odwagi i nadziei chorym i innym członkom rodziny. Emocje można modulować, zmniejszać intensywność, ale nigdy tak naprawdę nie należy ich ukrywać. Każda próba fałszowania emocji powoduje niepokojące zamieszanie komunikacyjne. Dobrze jest wyrazić własny nastrój, pozwali to na działanie, gdy innym członkom rodziny zdarzą się somatyzacja (dolegliwości sugerujące obecność choroby somatycznej) lub będą się zmagać z atakiem paniki. Jest to jedyny sposób, aby pokazać, że nie boisz się choroby i że problemy zdrowotne nie psują jakości relacji.

Kiedy warto poprosić o pomoc?

Pomoc chorym członkom rodziny może być satysfakcjonująca, jest wyrazem miłości do kogoś ważnego dla nas. Jednocześnie może to doprowadzić do wyczerpania psychicznego i fizycznego. Jeśli wymagany wysiłek stanie się nadmierny, umiejętność radzenia sobie z problemami zmniejszy się i pojawi się stres. Uczucie to może zmieniać się z dnia na dzień, w zależności od stanu zdrowia członka rodziny. Znalezienie czasu na pomoc choremu jest niezbędne, ale znalezienie go, aby zająć się sobą, jest trudne. Należy pamietac, że trudno „coś zaoferować”, kiedy czujemy się pozbawieni wewnętrznej energii. Bardzo ważne jest, aby móc opowiedzieć o swoim cierpieniu, niestety nie zawsze można to zrobić z bliskimi i dlatego, w takich przypadkach wskazane jest, aby zwrócić się o pomoc i wsparcie psychologiczne. Zycie w ciągłym pogotowiu jest niebezpieczne dla zdrowia. Mamy prawo do spokojnego życia.

choroba2

Psicologo polacco a Roma

Psycholog Krawczyk Aleksandra Ewa

Via Carlo Bartolome Piazza, 26 Roma – zona metro B Bologna

Via Mario Carrara, 5,Roma- zona di Torrevecchia

I

Senza categoria

Co zrobić jeśli ktoś kłamie?

Co zrobić jeśli ktoś kłamie?

Przepuść go przez trzy filtry.

„Pewnego dnia znajomy spotkał Sokratesa i powiedział:

– Sokratesie, wiesz czego właśnie dowiedziałem się o twoim uczniu?
– Zaczekaj chwilę – odpowiedział Sokrates – zanim mi o tym powiesz, chciałbym poddać cię małej próbie. Taki potrójny filtr, przez który przepuścimy twoją informację.
– Potrójny filtr?
– Właśnie – kontynuował filozof – nim powiesz mi coś o moim uczniu, sprawdźmy tę informację pod trzema kątami.

  • Pierwszy to PRAWDA.

Czy jesteś całkowicie pewien, że to o czym chcesz mi powiedzieć jest prawdą?
– Nie – odpowiedział znajomy – właściwie to dowiedziałem się o tym od kogoś…
– W porządku – przerwał mu Sokrates – więc nie wiesz, czy to jest prawda czy nie.

  • Teraz drugi filtr – filtr DOBRA.

Czy chcesz mi powiedzieć o tym uczniu coś dobrego?
– Nie, wręcz przeciwnie…
– W takim razie – odparł uczony – chcesz mi powiedzieć coś złego o nim, ale nie jesteś pewien czy jest to prawdą.

  • Został jeszcze ostatni filtr: filtr POŻYTECZNOŚCI.

Czy to co chcesz mi powiedzieć jest dla mnie pożyteczne?

– Nie, właściwie to nie…
– A więc – skonkludował Sokrates – jeśli to, o czym chcesz mi powiedzieć może nie być prawdziwe, nie jest dobre, ani nawet przydatne dla mnie, to po co o tym w ogóle mówić?”

Senza categoria

Dlaczego ludzie w gniewie krzyczą na siebie?


Hinduski święty, który odwiedzał rzekę Ganges, biorąc kąpiel zobaczył na brzegu krzyczącą na siebie w złości rodzinę. Zwrócił się do swych uczniów, uśmiechnął i zapytał:
„Dlaczego ludzie w gniewie krzyczą na siebie?”
Uczniowie myśleli i jeden z nich powiedział: „Krzyczymy, bo tracimy spokój.”

„Ale dlaczego należy krzyczeć, gdy druga osoba jest tuż obok nas? Możesz również powiedzieć, co masz do powiedzenia w łagodny sposób. ” zapytał święty.
Uczniowie dali jakieś inne odpowiedzi, ale żadna nie zaspokoiła świętego.
Wreszcie święty wyjaśnił.
„Kiedy dwoje ludzi jest złych na siebie, ich serca oddalają się od siebie. Aby odległe od siebie serca mogły się usłyszeć, potrzebują krzyczeć. Im bardziej ludzie się złoszczą, tym dalej są ich serca i tym głośniej musza krzyczeć, aby pokonać tę wielką odległość.”

„A co się dzieje, gdy dwoje ludzi się kocha?

Nie krzyczą na siebie, tylko mówią cicho, ponieważ ich serca są bardzo blisko. Odległość między nimi jest albo nieistniejąca lub bardzo mała… ”
Święty kontynuował: ” Co się dzieje, gdy kochamy się jeszcze bardziej? Oni nie mówią, tylko szeptają, bo ich serca są tak blisko siebie. Wreszcie, nawet nie muszą szeptać, tylko patrzą na siebie i to wszystko. Tak blisko są ludzie, którzy się kochają. ”
Spojrzał na swoich uczniów i powiedział:
„Więc, gdy się kłócisz nie pozwól, aby wasze serca oddalały się. Nie używaj słów, które zwiększą odległość, bo może przyjść dzień, gdy odległość będzie tak wielka, że serce nie będzie mogło znaleźć drogi, aby wrócić.”

Źródło: Rzeka życia

badante polacca, polski psycholog w Rzymie, psicologo polacco a roma, zespół stresu opiekuna

KTO ZAOPIEKUJE SIĘ OPIEKUNKĄ? POLSKIE COLF I BADANTI.

Kto zaopiekuje się opiekunką? Artykuł ten, ma na celu przybliżyć życie polskich pomocy domowych (colf) i opiekunek do osób starszych (badante), dwóch profesji, które zostają dopuszczone do sfery prywatnej rodziny. Wspólnie przyjrzymy się dodatkowemu problemowi, związany jest on z przekroczeniem podwójnej granicy: granicy Polski i granicy obcego progu rodzinnego.

mappamondo

Czy praca colf i badante to ciężka praca?

Według INPS już pod koniec 2016 roku, około 900 tysięcy pracodawców wpłaciło składki swoim pracownikom: colf i badante, z czego określa się że, colf stanowią (58%) a badante 42% wszystkich pracowników domowych. Pracownicy ci, to głównie osoby ze wschodniej Europy, aż 46% ze wszystkich innych narodowości zatrudnianych we Włoszech. Z powyższych danych możemy wywnioskować, że Polacy należą do dużej grupy pracowników tych kategorii. Istnieje również grupa osób zatrudnionych nielegalnie, jednak nie jest to naszym głównym tematem. Potocznie określa się, że praca opiekunek domowych należny do ciężkich prac, po zapoznaniu się z zakresem ich zadań, możemy śmiało powiedzieć, że ta praca jest dla prawdziwych tytanów! Do niektórych zadań zawodowych badante należy całodobowa opieka, między innymi przy :

  • wykonywaniu podstawowych czynności – jedzeniu, chodzeniu, czy załatwianiu potrzeb fizjologicznych.
  • dbaniu o higienę i estetykę otoczenia
  • robieniu zakupów; przygotowywanie posiłków zgodnie z zaleceniami żywieniowymi i dietetycznymi, podawanie posiłków i karmienie (jeśli zachodzi taka potrzeba);
  • kontrolowaniu prawidłowości przyjmowania leków,
  • organizowaniu spacerów i zajęć rekreacyjnych (ruchowych) oraz opieka w tym zakresie nad podopiecznymi.

badante

Dodatkowo wymagana jest podstawowa wiedza medyczna (w przypadku schorzeń podopiecznego), empatia, organizacja i wyrozumiałość. Nie należny zapomnieć o znajomość języka włoskiego, ponieważ komunikacja jest elementem budującym relacje.

Przekraczając granice obcego progu rodzinnego należy być osoba gotową na rezygnacje z życia rodzinnego, towarzyskiego i zawodowego. Oprócz wyżej wymienionych zadań zawodowych, od opiekuna wymagane jest wparcie psychiczne dla podopiecznego, uznaje się że, ich dobre relacje, mogą przyczynić się do wywołania pozytywnych efektów takich jak większa sprawność umysłowa i pamięć seniora a dzięki temu, także praca z osobą starszą stanie się przyjemniejsza. Długotrwała opieka nad kimś, brak podziękowań, przytłaczający ciężar obowiązków i brak pomocy ze strony bliskich ( tak jak w przypadku kobiet, które decydują się na pracę zagranica), może prowadzić do frustracji, izolacji a nawet depresji.

Zespół stresu opiekuna ( CSS) – co to jest i kto jest narażony?

Zespół stresu opiekuna (CSS – Caregiver Stress Syndrome) to stan fizycznego, psychicznego i emocjonalnego wyczerpania, objawia się on u dorosłych, którzy muszą dbać o innych ludzi cierpiących na pewien stopień upośledzenia neurologicznego lub psychicznego ( na przykład pacjent z zaawansowaną chorobą Alzheimera)

mani-anziana

Zespół stresu opiekuna (CSS) pod wieloma względami przypomina narażenie na nadmierny stres w pracy lub syndrom wypalenia zawodowego. CSS nazywa się także wtórnym zespołem stresu pourazowego ( secondary traumatic stress disorder, STSD) jest to zaburzenie nerwicowe charakteryzujące się objawami takimi samymi jak w przypadku zespołu stresu pourazowego (PTSD), ale różniące się od niego etiologią t.j przyczyną . Zaburzenie to występuje najczęściej wśród osób, które z racji swojej pracy mają kontakt z traumatycznymi dla innych ludzi wydarzeniami (np. wśród ratowników medycznych, opiekunów, strażaków itp).

poesia-di-B-300x289

W prywatnej praktyce zawodowej jako psycholog, spotkałam się z przypadkami gdzie kobiety, które zajmowały się osobami starszymi, nie były wspierane przez rodzinę podopiecznego. Kobiety te żyją pod ogromną presją związaną z wielkim zaangażowaniem, poczuciem obowiązku i strachu przed tym, że brak pełnego poświęcenia, może zostać odebrany jako niekompetencja i egoizm. Wiele polskich kobiet mówi o tym jak bardzo im zależy o dobrym reprezentowaniu polskiego narodu. Bardzo często opiekunowie starają się całkowicie oddać się swojej pracy, co zwykle jest zadaniem ponad jego siły. Kolejnym etapem w zaburzeniu Zespołu Stresu Opiekuna ( CSS), jest pojawienie się nerwowości, złości, drażliwości lub irytacji, przedłużające się napięcie nerwowe doprowadza do rozwoju frustracji. Interwencja i pomoc takiej osobie może zapobiec rozwojowi depresji, której rozwój, jak wiadomo, może stanowić zagrożenie nie tylko dla zdrowia i życia jego samego, lecz także jego podopiecznego. Przewlekły stres doprowadza do problemów ze snem i koncentracją, może pojawić się wyczerpanie fizyczne, którego objawem jest zmęczenie lub dolegliwości bólowe – najczęściej głowy, szyi, pleców. W niektórych przypadkach może dojść do rozwoju uzależnienia, np. od leków, hazardu lub alkoholu .

Jako psycholog obserwuje, iż bardzo często, wiek takich osób (średnio ponad 50 lat), nie pozwala na powrót do Polski, osoby te deklarują, że w ich wieku nie są w stanie podjąć już żadnej pracy, lub, stosunki rodzinne pogorszyły się na tyle, że zamykają im drogę do powrotu. Warto dodać, że kiedy już nie ma powrotu do domu, zaczyna się walka o znalezienia swojego miejsca na ziemi.

podeszły-wiek (1)

Dodatkowo pojawia się problem związany z przekroczeniem podwójnej granicy, granicy Polski i granicy obcego rodzinnego progu, w takiej sytuacji trudno jest być tym kim się było w przeszłości, następuje częściowa ”amputacja” własnej historii, zatracając wiarę w lepsze jutro i zapominając o smakach i zapachu domu, lub wymazując go z pamięci z powodu traumatycznych wydarzeń.

Jak pomóc- kto zaopiekuje się opiekunką?

Należy przyjąć zasadę, że nikt nie jest przygotowany ani fizycznie, ani psychicznie do 24 godzinnej opieki nad osobą, której często, stan zdrowia progresywnie się pogarsza. W niektórych przypadkach praca ta jest narzucana przez różne okoliczności rodzinne. Ważnym elementem w pracy badante jest mieć czas dla siebie, przede wszystkim czas na odpoczynek, sport i rozmowę z bliskimi i znajomymi. Często używam powiedzenia ,, aby moc coś dać, należny to posiadać”, w tym przypadku mam na myśli pozytywną energię, żart, uścisk lub zwyczajny uśmiech. Należy pamiętać, że zupełnie naturalnym jest, odczuwanie negatywnych emocji, emocje te mogą być skierowane wobec siebie, ale również wobec podopiecznego. Tłumienie emocji, pogarsza stan psychiczny opiekuna i możne prowadzić do braku kontroli nad własnymi emocjami.

20180928_080021_00016225185622168209961.png

Z myślą o polskich opiekunach domowych, została stworzona grupa wsparcia, ” OPIEKUNKI DOMOWE”, ma ona na celu dzielenie się doświadczeniem i emocjonalnym wsparciem, budowaniem siły, nadziei i poczucia wartości wśród uczestników. Grupa prowadzona jest przez psycholog Aleksandrę Krawczyk i odbywa się w każdy czwartek od godziny 16.00 do godziny 18.00 w okolicy metro p.zza Bologna.
Zapraszam również do obejrzenia filmu krótkometrażowego, pt: ” Badami”, który udostępniła autorka Mariangela Forcina, serdeczne podziękowania.
link do filmu krótkometrażowego:
http://www.youtube.com/watch?v=RMM9VH2l7iU&app=desktop

bibliografia

potrzebny seksualne, psicologo polacco a roma, relacje partnerskie, związek partnerski

Jak ważny jest seks w związku?

Jak ważny jest seks w związku? Jak często należy go uprawiać, aby osiągnąć prawdziwe zadowolenie w życiu? Czy zmniejszenie częstotliwości współżycia może nam przynieść jakąś szkodę? Czy brak seksu w związku jest problemem? W tym artykule przyjrzymy się wspólnie czy seks jest gwarancją na przetrwanie w związku.zwiazek

ROLA SEKSU W ZWIĄZKU

Badania potwierdzają, że regularne uprawianie seksu wywiera korzystny wpływ na nasze zdrowie, zarówno psychiczne, jak i fizyczne.

Seks zbliża partnerów i umacnia relacje. Sfera erotyki, namiętności i partnerstwa pozwala na poczucie silniejszej więzi intymności. Nagość pozwala na wzrost akceptacji własnego ciała, jak i ciała partnera.

Według seksuologów podczas współżycia (a w szczególności w momencie orgazmu) przysadka mózgowa uwalnia duże ilości oksytocyny. Oksytocyna – tzw. “hormon przywiązania„ odpowiada między innymi, za poczucie bliskości między partnerami a także za więź matki z dzieckiem i instynkt macierzyński. Okazuje się, że rezygnacja z seksu na dwa tygodnie osłabia te więzi. Interesującym elementem w związku jest dotyk – kiedy jesteśmy dotykani przez ukochaną osobę wytwarza się poczucie bliskości i spokój.

Seks odpręża relaksuje i rozładowuje napięcie seksualne. Oprócz masturbacji, seks jest sposobem na rozładowanie popędu seksualnego, dlatego zaspokaja nasze naturalne biologiczne potrzeby. Z punktu widzenia fizjologicznego seks wywołuje poczucie odprężenia a pieszczoty i szczytowanie uspakają, powodując rozluźnienie wszystkich mięśni i gwarantując spokojny sen.

Unhappy couple not talking after an argument in bed at home

CZĘSTOTLIWOŚĆ UPRAWIANIA SEKSU A SZCZĘŚCIE

Amy Muise z Dalhousie University w Kanadzie – autorka najnowszej analizy i badaczka specjalizująca się w relacjach seksualnych- wyraża przekonanie, że satysfakcjonujące współżycie seksualne determinuje poczucie szczęścia i zadowolenie ze związku, ale uprawianie seksu częściej niż raz w tygodniu nie podnosi poziom odczuwanego szczęścia, lecz także go nie obniża. Wniosek jest taki, ze seks wpływa na poczucie szczęścia, ale jego częstotliwość nie musi mieć tego samego wpływu.

Badaczka uważa, że seks powinno się uprawiać tylko wtedy, gdy naprawdę ma się na to ochotę, tylko w ten sposób możliwe jest odczuwanie naturalnej przyjemności.

zwiazek 6

SEKS GWARANCJĄ NA DŁUGOTRWAŁY ZWIĄZEK

Nie ma odpowiedzi na to czy seks jest gwarancją na długotrwałość relacji. Bez wątpliwości należałoby przyjrzeć się dokładniej samemu związkowi. Może zachodzić taka sytuacja, że częstszy seks wcale nie musi mieć wpływu na długotrwała relacje. Według statystyk seks raz w tygodniu satysfakcjonuje większość par, ale inni mogą równie dobrze potrzebować go więcej lub mniej.

Najważniejsze w związku to to żeby seks był satysfakcjonujący dla obu stron. Seks nie jest jedynym ogniwem łączącym kobietę i mężczyznę, ale „łóżko” jest miejscem, gdzie pogłębiamy naszą więź. Należałoby podkreślić, że seksualność to nie tylko uprawianie seksu. To także pieszczoty, czułe pocałunki. przytulanie się czy głaskanie się po dłoniach. Na satysfakcjonujący seks w związku składa się wiele czynników, między innymi jest to tolerancja, wzajemny szacunek, umiejętność rozmawiania o seksie, poszukiwanie najlepszych pozycji ale i również akceptacja, gdy partner nie ma ochoty na intymność.

KIEDY POTRZEBY PARTNERÓW SIĘ ROZMIJAJĄ

Po czasie, względnie podobne potrzeby partnerów mogą się rozmijać, powodem tego, zwykle, ale nie zawsze, może okazać się jakiś problem który tkwi w samym związku. Może to być brak bezpieczeństwa, które odczuwa jedna ze stron. Specjaliści deklarują, że problemy w życiu emocjonalnym, takie jak: zranienie, odrzucenie lub brak akceptacji ze strony partnera, maja duży wpływ na brak ochoty na seks.

zwiazek 4

Częsta przyczyną unikania seksu może być stres spowodowany trudną sytuacją życiową, rutyną, ale także przyjściem na świat dziecka.

W takich sytuacjach, (na ile jest to możliwe), warto porozmawiać z partnerem i pozwolić sobie odkryć, ze w trudnych momentach mamy ochotę na więcej czułości, przytulania lub zwyczajnej obecności drugiej osoby.

zwiazek 5

W wirze codzienności, pełnym obowiązków wiele par nie pamięta, że oprócz tego, że są partnerami, rodzicami, to są również kochankami. Zbliżenia między parterami podtrzymują nie tylko więź fizyczną, ale też bliskość emocjonalną, to dzięki nim niej czujemy się , akceptowani, ważni, przynależni. Każda para powinna pamiętać, że seks to nie tylko technika i pozycje, to także wspólny język, to świat, który tylko wy znacie i dzielicie się nim w momentach intymności.

copertina ppr

logo psicologopolacco