choroba, polski psycholog w Rzymie, psicologo polacco a roma, psycholog polski w rzymie

Choroba, krytyczne wydarzenie w rodzinie.

Choroba jest krytycznym wydarzeniem, które zmusza grupę rodzinną do dokonania przeglądu równowagi między potrzebami każdego członka. Życie z chorym w rodzinie może zaburzyć równowagę innych domowników. Możemy znaleźć się przed osobą z chorobą przewlekłą, wśród najczęstszych możemy wyróżnić: choroby serca, udar, rak, cukrzyca i przewlekłe choroby układu oddechowego. Możemy również zaliczyć do chorób przewlekłych, chorobę psychiczna, która zasługuje na osobną dyskusję.

Choroba, to jak podróż do nieznanego kraju.

Rozpoznanie choroby przewlekłej wywołuje uczucie strachu i dezorientacji, często jest postrzegane jako wyrok śmierci. Po postawieniu diagnozy człowiek i cała jego rodzina czują, że wpadają w wir czegoś nieodwracalnego. Życie zatrzymuje się.

Emocje jakie pojawiają się w rodzinie chorego dotyczą przede wszystkim strachu przed utratą osoby chorej, niepewności co do zmiany ról w rodzinie, ponadto pojawia się niepokój o wszelkie konsekwencje ekonomiczne.

Możemy zaobserwować również wątpliwości co do rzeczy, które wcześniej wydawały się proste i naturalne: co powiedzieć osobie chorej, jak ją dotknąć, jak na nią spojrzeć.

Rodzina chorego kolejno poznaje informacje, które mogą przerażać; wielokrotność badań lekarskich i oczekiwanie na ich rezultaty, częsty zakup leków, których ilość wzbudza lęk i strach przed poważnością sytuacji. Dodatkowy aspekt to również czas jaki należy poświecić, aby nauczyć się nowej terminologii, zasad i nowych ról, które często spychają te stare na drugi plan.

leki

Należy również wspomnieć o potrzebie opieki często bez pomocy z zewnątrz, czasami do granic wytrzymałości.

Przedłużająca się niepewność, jak kończy się ta „nowa podróż”?

W momencie orzeczenia diagnozy prawie wszystkie rodziny reagują szokiem, po którym następnie można zaobserwować reakcję impotencji lub zwiększenie aktywacji fizjologicznej. Rodzina może myśleć, że ich nadzieje i plany niż nigdy się nie zrealizują: nagle przyszłość staje się niepewna i zaczyna się walka z czasem.

Podczas tej tak zwanej „walki z czasem” możemy zaobserwować pięć faz. Fazy te mogą powtarzać się w czasie z różną intensywnością i często bez precyzyjnej kolejności.

Fazy akceptacji choroby

  • Faza zaprzeczenia lub izolacji: charakteryzuje się tym, że pacjent nie akceptuje swojej choroby. W miarę postępu choroby obrona ta staje się coraz słabsza.
  • Faza gniewu („dlaczego ja?”): Po fazie zaprzeczenia pojawiają się silne emocje, takie jak gniew i strach, wpływają one na członków rodziny, najbliższe otoczenie i personel szpitala. Jest to bardzo delikatna faza procesu psychologicznego i relacyjnego pacjenta. Jest to moment krytyczny, który może być zarówno momentem maksymalnej prośby o pomoc, jak i momentem jej odmowy.
  • Faza targowania się : na tym etapie osoba zaczyna sprawdzać, co jest w stanie zrobić i w które projekty może zainwestować nadzieję. Odzyskuje także kontrolę nad swoim życiem i próbuje naprawić to co jest mozliwe.
  • Faza depresji: pacjent zaczyna zdawać sobie sprawę ze strat, których doświadcza. Ta faza zwykle pojawia się, gdy choroba postępuje. Na tym etapie choroby człowiek nie może już negować swojego braku zdrowia i zaczyna zdawać sobie sprawę, że bunt nie jest możliwy, znowuż zaprzeczenie i gniew musi zostać zastąpione silnym poczuciem porażki.
  • Faza akceptacji: na tym etapie chory jest pogodzony z losem i ze spokojem akceptuje go, zdarzają się również chwile głębokiej komunikacji z członkami rodziny i bliskimi mu osobami.

Czy dobrze jest ukrywać swoje emocje?

Członkowie rodziny doświadczają sprzecznych emocji, które mogą dotyczyć poczucia zagubienia i dodawania odwagi i nadziei chorym i innym członkom rodziny. Emocje można modulować, zmniejszać intensywność, ale nigdy tak naprawdę nie należy ich ukrywać. Każda próba fałszowania emocji powoduje niepokojące zamieszanie komunikacyjne. Dobrze jest wyrazić własny nastrój, pozwali to na działanie, gdy innym członkom rodziny zdarzą się somatyzacja (dolegliwości sugerujące obecność choroby somatycznej) lub będą się zmagać z atakiem paniki. Jest to jedyny sposób, aby pokazać, że nie boisz się choroby i że problemy zdrowotne nie psują jakości relacji.

Kiedy warto poprosić o pomoc?

Pomoc chorym członkom rodziny może być satysfakcjonująca, jest wyrazem miłości do kogoś ważnego dla nas. Jednocześnie może to doprowadzić do wyczerpania psychicznego i fizycznego. Jeśli wymagany wysiłek stanie się nadmierny, umiejętność radzenia sobie z problemami zmniejszy się i pojawi się stres. Uczucie to może zmieniać się z dnia na dzień, w zależności od stanu zdrowia członka rodziny. Znalezienie czasu na pomoc choremu jest niezbędne, ale znalezienie go, aby zająć się sobą, jest trudne. Należy pamietac, że trudno „coś zaoferować”, kiedy czujemy się pozbawieni wewnętrznej energii. Bardzo ważne jest, aby móc opowiedzieć o swoim cierpieniu, niestety nie zawsze można to zrobić z bliskimi i dlatego, w takich przypadkach wskazane jest, aby zwrócić się o pomoc i wsparcie psychologiczne. Zycie w ciągłym pogotowiu jest niebezpieczne dla zdrowia. Mamy prawo do spokojnego życia.

choroba2

Psicologo polacco a Roma

Psycholog Krawczyk Aleksandra Ewa

Via Carlo Bartolome Piazza, 26 Roma – zona metro B Bologna

Via Mario Carrara, 5,Roma- zona di Torrevecchia

I

badante polacca, polski psycholog w Rzymie, psicologo polacco a roma, zespół stresu opiekuna

KTO ZAOPIEKUJE SIĘ OPIEKUNKĄ? POLSKIE COLF I BADANTI.

Kto zaopiekuje się opiekunką? Artykuł ten, ma na celu przybliżyć życie polskich pomocy domowych (colf) i opiekunek do osób starszych (badante), dwóch profesji, które zostają dopuszczone do sfery prywatnej rodziny. Wspólnie przyjrzymy się dodatkowemu problemowi, związany jest on z przekroczeniem podwójnej granicy: granicy Polski i granicy obcego progu rodzinnego.

mappamondo

Czy praca colf i badante to ciężka praca?

Według INPS już pod koniec 2016 roku, około 900 tysięcy pracodawców wpłaciło składki swoim pracownikom: colf i badante, z czego określa się że, colf stanowią (58%) a badante 42% wszystkich pracowników domowych. Pracownicy ci, to głównie osoby ze wschodniej Europy, aż 46% ze wszystkich innych narodowości zatrudnianych we Włoszech. Z powyższych danych możemy wywnioskować, że Polacy należą do dużej grupy pracowników tych kategorii. Istnieje również grupa osób zatrudnionych nielegalnie, jednak nie jest to naszym głównym tematem. Potocznie określa się, że praca opiekunek domowych należny do ciężkich prac, po zapoznaniu się z zakresem ich zadań, możemy śmiało powiedzieć, że ta praca jest dla prawdziwych tytanów! Do niektórych zadań zawodowych badante należy całodobowa opieka, między innymi przy :

  • wykonywaniu podstawowych czynności – jedzeniu, chodzeniu, czy załatwianiu potrzeb fizjologicznych.
  • dbaniu o higienę i estetykę otoczenia
  • robieniu zakupów; przygotowywanie posiłków zgodnie z zaleceniami żywieniowymi i dietetycznymi, podawanie posiłków i karmienie (jeśli zachodzi taka potrzeba);
  • kontrolowaniu prawidłowości przyjmowania leków,
  • organizowaniu spacerów i zajęć rekreacyjnych (ruchowych) oraz opieka w tym zakresie nad podopiecznymi.

badante

Dodatkowo wymagana jest podstawowa wiedza medyczna (w przypadku schorzeń podopiecznego), empatia, organizacja i wyrozumiałość. Nie należny zapomnieć o znajomość języka włoskiego, ponieważ komunikacja jest elementem budującym relacje.

Przekraczając granice obcego progu rodzinnego należy być osoba gotową na rezygnacje z życia rodzinnego, towarzyskiego i zawodowego. Oprócz wyżej wymienionych zadań zawodowych, od opiekuna wymagane jest wparcie psychiczne dla podopiecznego, uznaje się że, ich dobre relacje, mogą przyczynić się do wywołania pozytywnych efektów takich jak większa sprawność umysłowa i pamięć seniora a dzięki temu, także praca z osobą starszą stanie się przyjemniejsza. Długotrwała opieka nad kimś, brak podziękowań, przytłaczający ciężar obowiązków i brak pomocy ze strony bliskich ( tak jak w przypadku kobiet, które decydują się na pracę zagranica), może prowadzić do frustracji, izolacji a nawet depresji.

Zespół stresu opiekuna ( CSS) – co to jest i kto jest narażony?

Zespół stresu opiekuna (CSS – Caregiver Stress Syndrome) to stan fizycznego, psychicznego i emocjonalnego wyczerpania, objawia się on u dorosłych, którzy muszą dbać o innych ludzi cierpiących na pewien stopień upośledzenia neurologicznego lub psychicznego ( na przykład pacjent z zaawansowaną chorobą Alzheimera)

mani-anziana

Zespół stresu opiekuna (CSS) pod wieloma względami przypomina narażenie na nadmierny stres w pracy lub syndrom wypalenia zawodowego. CSS nazywa się także wtórnym zespołem stresu pourazowego ( secondary traumatic stress disorder, STSD) jest to zaburzenie nerwicowe charakteryzujące się objawami takimi samymi jak w przypadku zespołu stresu pourazowego (PTSD), ale różniące się od niego etiologią t.j przyczyną . Zaburzenie to występuje najczęściej wśród osób, które z racji swojej pracy mają kontakt z traumatycznymi dla innych ludzi wydarzeniami (np. wśród ratowników medycznych, opiekunów, strażaków itp).

poesia-di-B-300x289

W prywatnej praktyce zawodowej jako psycholog, spotkałam się z przypadkami gdzie kobiety, które zajmowały się osobami starszymi, nie były wspierane przez rodzinę podopiecznego. Kobiety te żyją pod ogromną presją związaną z wielkim zaangażowaniem, poczuciem obowiązku i strachu przed tym, że brak pełnego poświęcenia, może zostać odebrany jako niekompetencja i egoizm. Wiele polskich kobiet mówi o tym jak bardzo im zależy o dobrym reprezentowaniu polskiego narodu. Bardzo często opiekunowie starają się całkowicie oddać się swojej pracy, co zwykle jest zadaniem ponad jego siły. Kolejnym etapem w zaburzeniu Zespołu Stresu Opiekuna ( CSS), jest pojawienie się nerwowości, złości, drażliwości lub irytacji, przedłużające się napięcie nerwowe doprowadza do rozwoju frustracji. Interwencja i pomoc takiej osobie może zapobiec rozwojowi depresji, której rozwój, jak wiadomo, może stanowić zagrożenie nie tylko dla zdrowia i życia jego samego, lecz także jego podopiecznego. Przewlekły stres doprowadza do problemów ze snem i koncentracją, może pojawić się wyczerpanie fizyczne, którego objawem jest zmęczenie lub dolegliwości bólowe – najczęściej głowy, szyi, pleców. W niektórych przypadkach może dojść do rozwoju uzależnienia, np. od leków, hazardu lub alkoholu .

Jako psycholog obserwuje, iż bardzo często, wiek takich osób (średnio ponad 50 lat), nie pozwala na powrót do Polski, osoby te deklarują, że w ich wieku nie są w stanie podjąć już żadnej pracy, lub, stosunki rodzinne pogorszyły się na tyle, że zamykają im drogę do powrotu. Warto dodać, że kiedy już nie ma powrotu do domu, zaczyna się walka o znalezienia swojego miejsca na ziemi.

podeszły-wiek (1)

Dodatkowo pojawia się problem związany z przekroczeniem podwójnej granicy, granicy Polski i granicy obcego rodzinnego progu, w takiej sytuacji trudno jest być tym kim się było w przeszłości, następuje częściowa ”amputacja” własnej historii, zatracając wiarę w lepsze jutro i zapominając o smakach i zapachu domu, lub wymazując go z pamięci z powodu traumatycznych wydarzeń.

Jak pomóc- kto zaopiekuje się opiekunką?

Należy przyjąć zasadę, że nikt nie jest przygotowany ani fizycznie, ani psychicznie do 24 godzinnej opieki nad osobą, której często, stan zdrowia progresywnie się pogarsza. W niektórych przypadkach praca ta jest narzucana przez różne okoliczności rodzinne. Ważnym elementem w pracy badante jest mieć czas dla siebie, przede wszystkim czas na odpoczynek, sport i rozmowę z bliskimi i znajomymi. Często używam powiedzenia ,, aby moc coś dać, należny to posiadać”, w tym przypadku mam na myśli pozytywną energię, żart, uścisk lub zwyczajny uśmiech. Należy pamiętać, że zupełnie naturalnym jest, odczuwanie negatywnych emocji, emocje te mogą być skierowane wobec siebie, ale również wobec podopiecznego. Tłumienie emocji, pogarsza stan psychiczny opiekuna i możne prowadzić do braku kontroli nad własnymi emocjami.

20180928_080021_00016225185622168209961.png

Z myślą o polskich opiekunach domowych, została stworzona grupa wsparcia, ” OPIEKUNKI DOMOWE”, ma ona na celu dzielenie się doświadczeniem i emocjonalnym wsparciem, budowaniem siły, nadziei i poczucia wartości wśród uczestników. Grupa prowadzona jest przez psycholog Aleksandrę Krawczyk i odbywa się w każdy czwartek od godziny 16.00 do godziny 18.00 w okolicy metro p.zza Bologna.
Zapraszam również do obejrzenia filmu krótkometrażowego, pt: ” Badami”, który udostępniła autorka Mariangela Forcina, serdeczne podziękowania.
link do filmu krótkometrażowego:
http://www.youtube.com/watch?v=RMM9VH2l7iU&app=desktop

bibliografia

potrzebny seksualne, psicologo polacco a roma, relacje partnerskie, związek partnerski

Jak ważny jest seks w związku?

Jak ważny jest seks w związku? Jak często należy go uprawiać, aby osiągnąć prawdziwe zadowolenie w życiu? Czy zmniejszenie częstotliwości współżycia może nam przynieść jakąś szkodę? Czy brak seksu w związku jest problemem? W tym artykule przyjrzymy się wspólnie czy seks jest gwarancją na przetrwanie w związku.zwiazek

ROLA SEKSU W ZWIĄZKU

Badania potwierdzają, że regularne uprawianie seksu wywiera korzystny wpływ na nasze zdrowie, zarówno psychiczne, jak i fizyczne.

Seks zbliża partnerów i umacnia relacje. Sfera erotyki, namiętności i partnerstwa pozwala na poczucie silniejszej więzi intymności. Nagość pozwala na wzrost akceptacji własnego ciała, jak i ciała partnera.

Według seksuologów podczas współżycia (a w szczególności w momencie orgazmu) przysadka mózgowa uwalnia duże ilości oksytocyny. Oksytocyna – tzw. “hormon przywiązania„ odpowiada między innymi, za poczucie bliskości między partnerami a także za więź matki z dzieckiem i instynkt macierzyński. Okazuje się, że rezygnacja z seksu na dwa tygodnie osłabia te więzi. Interesującym elementem w związku jest dotyk – kiedy jesteśmy dotykani przez ukochaną osobę wytwarza się poczucie bliskości i spokój.

Seks odpręża relaksuje i rozładowuje napięcie seksualne. Oprócz masturbacji, seks jest sposobem na rozładowanie popędu seksualnego, dlatego zaspokaja nasze naturalne biologiczne potrzeby. Z punktu widzenia fizjologicznego seks wywołuje poczucie odprężenia a pieszczoty i szczytowanie uspakają, powodując rozluźnienie wszystkich mięśni i gwarantując spokojny sen.

Unhappy couple not talking after an argument in bed at home

CZĘSTOTLIWOŚĆ UPRAWIANIA SEKSU A SZCZĘŚCIE

Amy Muise z Dalhousie University w Kanadzie – autorka najnowszej analizy i badaczka specjalizująca się w relacjach seksualnych- wyraża przekonanie, że satysfakcjonujące współżycie seksualne determinuje poczucie szczęścia i zadowolenie ze związku, ale uprawianie seksu częściej niż raz w tygodniu nie podnosi poziom odczuwanego szczęścia, lecz także go nie obniża. Wniosek jest taki, ze seks wpływa na poczucie szczęścia, ale jego częstotliwość nie musi mieć tego samego wpływu.

Badaczka uważa, że seks powinno się uprawiać tylko wtedy, gdy naprawdę ma się na to ochotę, tylko w ten sposób możliwe jest odczuwanie naturalnej przyjemności.

zwiazek 6

SEKS GWARANCJĄ NA DŁUGOTRWAŁY ZWIĄZEK

Nie ma odpowiedzi na to czy seks jest gwarancją na długotrwałość relacji. Bez wątpliwości należałoby przyjrzeć się dokładniej samemu związkowi. Może zachodzić taka sytuacja, że częstszy seks wcale nie musi mieć wpływu na długotrwała relacje. Według statystyk seks raz w tygodniu satysfakcjonuje większość par, ale inni mogą równie dobrze potrzebować go więcej lub mniej.

Najważniejsze w związku to to żeby seks był satysfakcjonujący dla obu stron. Seks nie jest jedynym ogniwem łączącym kobietę i mężczyznę, ale „łóżko” jest miejscem, gdzie pogłębiamy naszą więź. Należałoby podkreślić, że seksualność to nie tylko uprawianie seksu. To także pieszczoty, czułe pocałunki. przytulanie się czy głaskanie się po dłoniach. Na satysfakcjonujący seks w związku składa się wiele czynników, między innymi jest to tolerancja, wzajemny szacunek, umiejętność rozmawiania o seksie, poszukiwanie najlepszych pozycji ale i również akceptacja, gdy partner nie ma ochoty na intymność.

KIEDY POTRZEBY PARTNERÓW SIĘ ROZMIJAJĄ

Po czasie, względnie podobne potrzeby partnerów mogą się rozmijać, powodem tego, zwykle, ale nie zawsze, może okazać się jakiś problem który tkwi w samym związku. Może to być brak bezpieczeństwa, które odczuwa jedna ze stron. Specjaliści deklarują, że problemy w życiu emocjonalnym, takie jak: zranienie, odrzucenie lub brak akceptacji ze strony partnera, maja duży wpływ na brak ochoty na seks.

zwiazek 4

Częsta przyczyną unikania seksu może być stres spowodowany trudną sytuacją życiową, rutyną, ale także przyjściem na świat dziecka.

W takich sytuacjach, (na ile jest to możliwe), warto porozmawiać z partnerem i pozwolić sobie odkryć, ze w trudnych momentach mamy ochotę na więcej czułości, przytulania lub zwyczajnej obecności drugiej osoby.

zwiazek 5

W wirze codzienności, pełnym obowiązków wiele par nie pamięta, że oprócz tego, że są partnerami, rodzicami, to są również kochankami. Zbliżenia między parterami podtrzymują nie tylko więź fizyczną, ale też bliskość emocjonalną, to dzięki nim niej czujemy się , akceptowani, ważni, przynależni. Każda para powinna pamiętać, że seks to nie tylko technika i pozycje, to także wspólny język, to świat, który tylko wy znacie i dzielicie się nim w momentach intymności.

copertina ppr

logo psicologopolacco

hazard, psicologo polacco a roma, uzależnienia

Uzależnienie od gier hazardowych.

Słowo „hazard” pochodzi z języka arabskiego – az-zahr i oznacza „kostka”, „gra w kości”. Etymologicznie słowo hazard oznacza „ryzykowne przedsięwzięcie, którego wynik zależy wyłącznie od przypadku”. Hazard dotyczy gry o pieniądze i rzadko uprawiany jest w samotności, choć tą cechę możemy spotkać u grających on- line.

Do niedawna uzależnienia wiązano przede wszystkim z zażywaniem substancji psychoaktywnych, np. alkohol czy narkotyki. Dziś coraz częściej mamy do czynienia z uzależnieniami behawioralnymi, czyli od czynności.

Hazard patologiczny (gambling pathological) oznacza: „zaburzenie chrakteryzujące się przewlekłą nie możnością opierania się impulsom do gry hazardowej. Możemy mówić o patologii, kiedy takie zachowanie przeważa w życiu człowieka, ze szkodą dla wartości i zobowiązań społecznych, zawodowych, materialnych i rodzinnych.

Patologiczny hazard nie jest związany z substancjami uzależniającymi, ale nałogowy gracz ma podobne cechy osobowości charakterystyczne dla innych uzależnionych.

Niejednokrotnie patologiczny hazard dotyka tak zwanych byłych nałogowców, ich ulubione gry traktują jako iluzoryczny zamiennik alkoholu, narkotyków, nikotyny, posiłku, pracy fizycznej a nawet współżycia seksualnego czy utraconej osoby. Bywa, również że sytuacja jest odwrócona, hazardzista zażywa alkohol, narkotyki, jest pracoholikiem lub ma napadowe objadanie się, jadłowstręt psychiczny albo i manie wyczerpujących ćwiczeń siłowych.

Paradoksalne jest to, że wielu hazardzistów jest bardziej zadowolonych z przegranej niż z wygranej, bowiem przegrana zmusza ich do odgrywania się i pozwala na dalszą grę, a tym samym umożliwia dalsze przeżywanie stanów napięcia. W efekcie osoba grająca, niezależnie od swojego stanu finansowego, nie jest w stanie przerwać gry, bez względu na konsekwencje

Jakie są kryteria diagnostyczne zaburzeń uprawiania hazardu?

Zgodnie z klasyfikacją DSM–V, uporczywe i nawracające nieadaptacyjne zachowania związane w uprawianiem hazardu obejmują co najmniej cztery z poniższych objawów (występujących w ciągu ostatnich 12 miesięcy):

  1. Angażowanie się w coraz większym stopniu w hazard, w celu uzyskania satysfakcji (pobudzenia), np. poprzez przeznaczanie na hazard coraz większych kwot;
  2. Występowanie frustracji i rozdrażniania w sytuacji braku możliwości lub utrudnienia realizacji zachowania;
  3. Podejmowanie kolejnych (nieudanych) prób kontrolowania lub powstrzymywania się od hazardu;
  4. Zaabsorbowanie hazardem i/lub zdobywanie środków na jego uprawianie;
  5. Angażowanie się w gry hazardowe jako nieadaptacyjny sposób rozwiązywania problemów czy poprawienia złego nastroju (np. smutku czy poczucia winy); Utrata pieniędzy na gry i próba „odegrania się”;
  6. Ukrywanie prawdy na temat rozmiarów problemu – okłamywanie siebie, rodziny, terapeuty w kwestiach częstotliwości grania, wysokości strat itp.;
  7. Utrata lub narażenie na szwank, z powodu zaangażowania w hazardowe granie, ważnych związków emocjonalnych, możliwości edukacyjnych, zawodowych itp.,
  8. Szukanie u innych osób pomocy finansowej w celu poprawienia złej sytuacji finansowej spowodowanej hazardowym graniem.

Jak często występuje?

Na ryzyko patologicznego hazardu narażeni są zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Przykładowo, z oficjalnych danych Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS) wynika, że typowe objawy (symptomy) uzależnienia od hazardu ujawnia ponad 5% Polaków. Co trzeci rodak (34,2%) “hazarduje” się grą o pieniądze, zwykle grą w totolotka (26,8%), tzw. zdrapki (13,3%) oraz w konkursy audiotele (7,4%) i na automatach do gier (4,5%).

Jak to się objawia?

Początkowo jest to granie okazjonalne, fantazjowanie na temat wielkich wygranych, co powoduje silniejsze pobudzenie. Stopniowo osoba wierzy, że będzie zawsze wygrywać, jeśli pojawi się wysoka wygrana, dąży do jej powtorzenia, ryzykując coraz większe kwoty. Wielu patologicznych hazardzistów za pierwszym razem wygrało spore pieniądze ‘’ Pojawia się również wysokie straty, co zmusza osobę do pożyczek i próby odgrywania się.

Patologiczni hazardziści spędzają bardzo dużo czasu w miejscach uprawiania hazardu, grają kosztem pracy i domu, kłamią i ukrywają swoje uzależnienie. Unikaj swoich wierzycieli i wciąż towarzyszy im nadzieja na kolejna wielką wygraną. Wielokrotnie obiecują, że przestaną grać i podejmują zakończone niepowodzeniem próby zerwania z hazardem.

Należy pamiętać że popęd do hazardu narasta w sytuacjach stresowych. Po czasie, narastają problemy finansowe, utrata pracy, separacja od rodziny i przyjaciół. Sytuacja z wierzycielami może się stać tak krytyczna, że uzależniony może posunąć się do przestępstwa: kradzieży, oszustwa itp. Kolejno wyrzuty sumienia, bezradność i depresja prowadzą do psychicznego wyczerpania. Pojawia się utrata nadziej, myśli lub próby samobójcze które prowadzą do: ucieczki w alkohol, leki lub narkotyki, więzienia, śmierci ( również z ręki wierzycieli) lub prośby o pomoc.

Jakie są przyczyny?

Patologiczny hazard zdaje się wzorcem wyuczonym i bardzo trudnym do usunięcia, wielu patologicznych hazardzistów za pierwszym razem wygrało spore pieniądze.

Przyczyny, podobnie jak w przypadku zażywania substancji psychoaktywnych, są efektem interakcji różnorodnych czynników wśród których należy wymienić:

czynniki biologiczne (neurobiologiczne, genetyczne),

społeczne (społeczno-kulturowe, rodzinne)

psychologiczne

Cechy charakterystyczne dla osoby uzależnionej od hazardu

Najczęściej wymienianymi cechami osób wysokiego ryzyka uzależnienia od hazardu są:

  • skłonność do ucieczki od rzeczywistości,
  • lęk przed odpowiedzialnością,
  • niedojrzałej osobowości.
  • wysokie zapotrzebowanie na stymulację,
  • niestabilna samoocena (zależna głównie od czynników zewnętrznych, raz niezasłużenie wysoka, innym razem zbyt zaniżona),
  • huśtawka emocjonalna (skłonność do popadania w skrajności),
  • “mitologizowanie” rzeczywistości (tak zwane magiczne myślenie: uda mi się osiągnąć cel bo mam szczęście, niezwykłą moc, strategie)

Jakie są metody leczenia?

Podobnie jak w przypadku innych uzależnień, podstawową metodą leczenia jest psychoterapia. Leczenie uzależnień od hazardu, jak wszystkich innych uzależnień, rozpoczyna się od decyzji o utrzymaniu całkowitej abstynencji. Bezspornie patologiczny hazard jest poważną chorobą psychosomatyczną, ,,duchową” i ,,społeczną”. Osoby nią dotknięte potrzebują profesjonalnej pomocy psychiatrycznej, psychologicznej, pedagogicznej, prawnej i społecznej, taka pomoc można otrzymać początkowo w Ser.D – Servizio per le dipendenze http://www.politicheantidroga.gov.it/it/serd-e-comunita/i-serd-in-italia/, kolejno Ser-D skieruję osobę do odpowiedniego Ośrodka Uzależnień.

Osoba uzależniona potrzebuje też wymiernej pomocy i wsparcia, zarówno ze strony osób bliskich, jak i ze strony grup samopomocowych tworzonych przez Anonimowych Hazardzistów.

Via Carlo Bartolomeo Piazza 26, Roma (zona Metro B)

Tel 340 4769281

Do państwa dyspozycji:

test NORC Diagnostic Screen for Gambling Problems-Self Administered (NODS-SA), opracowany w 1999 r., na podstawie DSM-IV.

Uwaga! Test nie jest do postawienia diagnozy.

NORC Diagnostic Screen for Gambling Problems-Self Administered

  1. Czy kiedykolwiek zdarzył Ci się trwający 2 tygodnie lub dłużej okres, podczas którego dużo czasu zajmowało Ci myślenie o swoich doświadczeniach związanych z hazardem, planowanie grania lub zakładów bądź zastanawianie się nad tym, jak uzyskać pieniądze na hazard?
    2. Czy kiedykolwiek zdarzały Ci się okresy, kiedy potrzebowałeś na granie coraz większych kwot pieniędzy lub wyższych niż poprzednio zakładów po to, aby uzyskać takie samo uczucie podniecenia?
    3. Czy kiedykolwiek odczuwałeś niepokój lub rozdrażnienie, kiedy usiłowałeś przestać grać, kontrolować lub ograniczyć swoje granie?
    4. Czy podejmowałeś 3 lub więcej razy w swoim życiu nieudane próby zaprzestania grania, kontrolowania swojej gry lub ograniczenia grania?
    5. Czy kiedykolwiek grałeś, aby uciec od osobistych problemów lub w celu złagodzenia nieprzyjemnych uczuć, takich jak: poczucie winy, lęk, bezradność czy depresja?
    6. Czy kiedykolwiek po przegraniu wracałeś następnego dnia, żeby się odegrać?
    7. Czy skłamałeś co najmniej trzy razy członkom rodziny, przyjaciołom lub innym osobom na temat tego, jak grasz i ile pieniędzy przegrałeś?
    8. Czy kiedykolwiek wykorzystywałeś pieniądze rodziny, przyjaciół bądź innych osób na hazardowe granie?
    9. Czy Twoje hazardowe granie spowodowało kiedykolwiek poważne lub powtarzające się problemy w relacjach z członkami rodziny albo ze znajomymi bądź też problemy w pracy lub w szkole?
    10. Czy musiałeś kiedykolwiek prosić członków rodziny, przyjaciół, instytucje udzielające kredytu lub kogokolwiek innego o udzielenie kredytu albo o inną pomoc w celu ratowania się z rozpaczliwej sytuacji finansowej spowodowanej hazardowym graniem?

Za każdą odpowiedź „tak” przyznawany jest 1 punkt. Uzyskanie 5 lub więcej punktów przemawia za patologicznym hazardem, 3–4 punkty pozwalają podejrzewać hazard problemowy, uzyskanie 1–2 punktów sygnalizuje ryzyko zagrożenia rozwojem hazardu problemowego. Osoba badana proszona jest jeszcze o podanie swoich danych demograficznych (wiek, płeć, pochodzenie etniczne), adresu e-mail oraz o udzielenie odpowiedzi na pytanie, w co gra (bingo, gra w karty, gra w kości, loteria, wyścigi, automaty, zakłady sportowe), czy gra w szkole lub w pracy oraz czy gra w Internecie.

Bardzo przydatne w diagnozowaniu patologicznego hazardu oraz problemowego grania są także: bazujący na DSM-III kwestionariusz hazardu SOGS (South Oaks Gambling Screen) oraz Kanadyjski Indeks Gier Hazardowych (Canadian Problem Gambling Index – CPGI), opracowany przez Centre for Addiction and Mental Health w Toronto.

Na bliższe przyjrzenie się swojemu graniu pozwala również znajdujący się na oficjalnej stronie Anonimowych Hazardzistów (http://www.anonimowihazardzisci.org/) zestaw 20 pytań – zamieszczony poniżej. Udzielenie co najmniej 7 twierdzących odpowiedzi może świadczyć o istnieniu patologicznego hazardu.

  1. Czy kiedykolwiek traciłeś czas przeznaczony na pracę lub szkołę z powodu hazardu?
    2. Czy uprawianie hazardu powodowało kiedykolwiek, że Twoje życie rodzinne stawało się nieszczęśliwe?
    3. Czy hazard wpływał na Twoją reputację?
    4. Czy kiedykolwiek odczuwałeś wyrzuty sumienia po grze?
    5. Czy kiedykolwiek uprawiałeś hazard, aby zdobyć pieniądze na spłatę długów albo by rozwiązać finansowe trudności?
    6. Czy uprawianie hazardu powodowało zmniejszenie się Twojej ambicji lub skuteczności?
    7. Czy po przegranej czułeś, że musisz wrócić, tak szybko, jak to możliwe, by odrobić swoje straty?
    8. Czy po wygranej miałeś silny przymus, aby wrócić i wygrać więcej?
    9. Czy często uprawiałeś hazard, dopóki Twoja ostatnia złotówka nie została przegrana?
    10. Czy kiedykolwiek brałeś pożyczki, aby sfinansować swój hazard?
    11. Czy kiedykolwiek sprzedałeś coś, aby sfinansować hazard?
    12. Czy byłeś niechętny, aby użyć „hazardowych pieniędzy” na normalne wydatki?
    13. Czy hazard powodował, że przestawałeś dbać o dobrobyt własny lub swojej rodziny?
    14. Czy kiedykolwiek uprawiałeś hazard dłużej niż zaplanowałeś?
    15. Czy kiedykolwiek grałeś, aby uciec od zmartwień i kłopotów?
    16. Czy kiedykolwiek popełniłeś lub rozważałeś popełnienie nielegalnego czynu, aby sfinansować hazard?
    17. Czy uprawianie hazardu powodowało, że masz kłopoty ze snem?
    18. Czy kłótnie, rozczarowania lub frustracje wywołują w Twoim wnętrzu impuls do hazardu?
    19. Czy kiedykolwiek miałeś pragnienie, aby świętować jakieś szczęśliwe wydarzenia poprzez uprawianie hazardu przez kilka godzin?
    20. Czy kiedykolwiek brałeś pod uwagę autodestrukcję lub samobójstwo w wyniku Twojego hazardu?

‘’Czasami wielka wygrana może stać się droga do wielkiej przegranej’’.

Bibiografia:

  1. T. Woronowicz, Uzależnienia. Geneza, terapia, powrót do zdrowia, Wyd. Edukacyjne PARPAMEDIA, Warszawa 2009,

Andrzejewska, Dzieci i młodzież w sieci zagrożeń realnych i wirtualnych. Aspekty teoretyczne i empiryczne, Wyd. Difin SA, Warszawa 2014,

fobia społeczna, Senza categoria

Nieśmiałość a fobia społeczna.

Czy taka cecha osobowości jak nieśmiałość jest tym samym co fobia społeczna? A może fobia społeczna jest patologizowaną cechą nieśmiałości? Pojawia się pytanie o granice tej diagnozy, czyli gdzie kończy się nieśmiałość a zaczyna fobia społeczna.

FOBIA SPOLECZNA

Philip G. Zimbardo, specjalista z zakresu problemów związanych z nieśmiałością podaje definicje nieśmiałości jako „świadomość własnej niezdolności do podjęcia działań o charakterze społecznym (które pragnie się podjąć i których sposób wykonania jest nam znany); subiektywny stan zależny od tego, w jaki sposób dana osoba określa występujący u siebie zbiór reakcji” Fobia społeczna jest definiowana jako silny i uporczywy strach przed sytuacjami społecznymi lub przed publicznym wystąpieniem. Znalezienie się w którejś z takich sytuacji prawie zawsze wywołuje natychmiastową reakcję lękową, jednakże diagnoza właściwa jest tylko wtedy, gdy lęk wyraźnie przeszkadza danej osobie w codziennym życiu lub powoduje jej silne cierpienie.

Obie definicje są do siebie bardzo zbliżone, zobaczmy w czym fobia społeczna i nieśmiałość są do siebie podobne.

Fobia społeczna i nieśmiałość i ich podobieństwa.

Fobia społeczna (zespół lęku społecznego) i nieśmiałość posiadają pewne cechy wspólne:

W obu grupach wystepują:

  • unikanie sytuacji społecznych oraz myśli, w których pojawia się wyobrażenie „bycia źle ocenianym przez innych”
  • słabiej rozwinięte umiejętności społeczne (m.in. w zakresie zdolności podtrzymywania kontaktu wzrokowego, pauzy w wypowiedziach),
  • nasilone pobudzenie autonomiczne w sytuacjach społecznych: pocenie się, przyspieszona akcji serca, rumienienie się, itp.

Anti Social

Fobia społeczna i nieśmiałość czym się różnią?

Pierwsza znaczącą dysproporcją tkwi w rozpowszechnieniu obu zjawisk.

Według badań, nieśmiałość dotyczy aż 40-50% populacji, podczas gdy fobia społeczna może dotknąć od 3% do 16% populacji. Kolejne aspekty wyraźnie odróżniające nieśmiałość od fobii społecznej to:

  • nasilenie unikania przebywania w sytuacjach społecznych,
  • poziom pogorszenia funkcjonowania społecznego i zawodowego oraz przebieg dolegliwości.

W przeciwieństwie do osób z fobią społeczną, osoby nieśmiałe, prezentują istotnie mniej nasilone unikanie i pogorszenie funkcjonowania, a objawy cechują się zmiennym i przejściowym charakterem.

W zrozumieniu różnicy między fobią społeczną i nieśmiałością, może być pomocna teoria wcześniej cytowanego Philipa Zimbardo. Autor mówi o 2 typach , nieśmiali introwertycy i ekstrawertycy. Pierwsza grupa, to osoby, które wolą żyć samotnie i nie są sprawni w kontaktach z innymi. W drugiej grupie znajdziemy tych, którzy pragną kontaktów z ludźmi, jednak brakuje im umiejętności społecznych i doświadczają silnego dyskomfortu w sytuacjach towarzyskich. Prawdopodobnie ta druga grupa jest bardziej narażona na rozwinięcie objawów fobii społecznej.

 

Fobia społeczna

Fobia społeczna: objawy i leczenie

Fobia społeczna występuje u młodych, szacuje się 12-14 rok życia. Fobia społeczna należy do grupy zaburzeń nerwicowych, jest poważnym zaburzeniem psychicznym i powinna być leczona przez specjalistę.

Sytuacje, które prowadzą do wystąpienia objawów fobii społecznej, to między innymi:

  • spotkania z osobami uznawanymi za autorytety
  • wykonywanie czynności, będąc obserwowanym
  • jedzenie w towarzystwie innych osób
  • wystąpienia publiczne
  • przedstawianie się
  • spotkania z osobą płci przeciwnej
  • telefonowanie do kogoś

 

Osoba z fobią społeczną, która znajduje sie w sytuacji, wywołujący lęk, może mieć  napad paniki. Codzienne czynności, takie jak np. pójście do sklepu, umówienie się z kimś, zadzwonienie do kogoś staje sie dla tej osoby, prawdziwa udręką.

Fobia społeczna uniemożliwia normalne funkcjonowanie w społeczeństwie i rzutuje na zachowanie osoby chorej, z tego powodu niezbędą będzie pomoc specjalisty. Podstawą leczenia fobii społecznej jest psychoterapia i farmakoterapia, która odgrywa wspomagającą rolę w leczeniu.

Zostawiam do Państwa dyspozycji Test Liebowitza, pomaga dokonać oceny odczuwanego lęku / niepokoju w sytuacjach, które są przyczyną problemów dla osób z fobią społeczną.

UWAGA! jest to tylko narzędzie pomocnicze, w żadnym wypadku nie należy wyniku traktować jako diagnozy!

https://www.firia.pl/testy-psychologiczne/test-liebowitza-online/

 

L'immagine può contenere: testoL'immagine può contenere: testo

atak paniki, psicologo polacco a roma, psycholog polski w rzymie

ATAK PANIKI- OBJAWY I POSTĘPOWANIE W TRAKCIE ATAKU

mężczyzna.jpg

ATAK PANIKI- OBJAWY

Osoba w trakcie ataku paniki, czuje się tak jakby umierała, ma wrażenie że jej serce może eksplodować. Jest to traumatyczne przeżycie, poprzez to że , osoba ta , nie wie co się z nią dzieje, a ludzie wokół niej nie wiedzą jak pomóc.

Napady paniki wynikają z intensywnego strachu lub dyskomfortu o nieprzewidzianym początku. Napadowi lęku panicznego towarzyszą liczne objawy ”cielesne”, mogą być podobne do zaburzeń w funkcjonowaniu układu krążenia czy układu oddechowego.

Do typowych objawów paniki zalicza się:

  • kołatanie serca, przyspieszone tętno;
  • pocenie się (zimne poty);
  • duszność, brak tchu, problemy oddechowe;
  • hiperwentylacja – niekontrolowany płytki oddech, powodujący spadek ilości tlenu w mózgu;
  • ból w klatce piersiowej;
  • dreszcze lub nagłe uczucie gorąca;
  • drżenie;
  • uczucie dławienia się;
  • zawroty głowy, omdlewanie;
  • derealizacja lub depersonalizacja;
  • obawa przed utratą kontroli nad sobą;
  • obawa przed śmiercią;
  • drętwienie kończyn;
  • bladość;
  • nudności lub nieprzyjemne doznania w jamie brzusznej.

Jak pomóc osobie przechodzącej przez atak paniki

Pierwszy krok to rozpoznanie ataku paniki, można pomóc poprzez zrozumienie danej osoby. Osoba cierpiąca na atak paniki ma wrażenie że umiera lub zwariowała. Najważniejsze jest przede wszystkim opanowanie i zrozumienie.

  • Zapytaj się jej jak się czuje i pomóż dostać się do miejsca z dostępem do świeżego powietrza.
  • Powtarzaj „to nie jest atak serca”. „jestem tutaj, żeby Ci pomóc, wszystko będzie dobrze”. ( głos powinien być spokojny )
  • Poluzuj jej ubranie.
  • Jeżeli dana osoba oddycha zbyt szybko i głęboko, zaproponuj jej papierową torbę do oddychania lub poproś aby oddychała tak jakby chciała zdmuchnąć świecę ( z zaciśniętymi ustami).
  • Pomóż jej położyć jedną rękę na brzuchu, a drugą na sercu. Dzięki temu łatwiej będzie je kontrolować oddychanie.
  • Przytulenie osoby w trakcie ataku paniki, może ułatwić jej powrócenie do realności.

https://www.facebook.com/psicologopolaccoaroma/

Psycholog Aleksandra Krawczyk

Via Carlo Bartolomeo Piazza 26

Tel 340 4769281

340 4769281