Blog

hazard, psicologo polacco a roma, uzależnienia

Uzależnienie od gier hazardowych.

Słowo „hazard” pochodzi z języka arabskiego – az-zahr i oznacza „kostka”, „gra w kości”. Etymologicznie słowo hazard oznacza „ryzykowne przedsięwzięcie, którego wynik zależy wyłącznie od przypadku”. Hazard dotyczy gry o pieniądze i rzadko uprawiany jest w samotności, choć tą cechę możemy spotkać u grających on- line.

Do niedawna uzależnienia wiązano przede wszystkim z zażywaniem substancji psychoaktywnych, np. alkohol czy narkotyki. Dziś coraz częściej mamy do czynienia z uzależnieniami behawioralnymi, czyli od czynności.

Hazard patologiczny (gambling pathological) oznacza: „zaburzenie chrakteryzujące się przewlekłą nie możnością opierania się impulsom do gry hazardowej. Możemy mówić o patologii, kiedy takie zachowanie przeważa w życiu człowieka, ze szkodą dla wartości i zobowiązań społecznych, zawodowych, materialnych i rodzinnych.

Patologiczny hazard nie jest związany z substancjami uzależniającymi, ale nałogowy gracz ma podobne cechy osobowości charakterystyczne dla innych uzależnionych.

Niejednokrotnie patologiczny hazard dotyka tak zwanych byłych nałogowców, ich ulubione gry traktują jako iluzoryczny zamiennik alkoholu, narkotyków, nikotyny, posiłku, pracy fizycznej a nawet współżycia seksualnego czy utraconej osoby. Bywa, również że sytuacja jest odwrócona, hazardzista zażywa alkohol, narkotyki, jest pracoholikiem lub ma napadowe objadanie się, jadłowstręt psychiczny albo i manie wyczerpujących ćwiczeń siłowych.

Paradoksalne jest to, że wielu hazardzistów jest bardziej zadowolonych z przegranej niż z wygranej, bowiem przegrana zmusza ich do odgrywania się i pozwala na dalszą grę, a tym samym umożliwia dalsze przeżywanie stanów napięcia. W efekcie osoba grająca, niezależnie od swojego stanu finansowego, nie jest w stanie przerwać gry, bez względu na konsekwencje

Jakie są kryteria diagnostyczne zaburzeń uprawiania hazardu?

Zgodnie z klasyfikacją DSM–V, uporczywe i nawracające nieadaptacyjne zachowania związane w uprawianiem hazardu obejmują co najmniej cztery z poniższych objawów (występujących w ciągu ostatnich 12 miesięcy):

  1. Angażowanie się w coraz większym stopniu w hazard, w celu uzyskania satysfakcji (pobudzenia), np. poprzez przeznaczanie na hazard coraz większych kwot;
  2. Występowanie frustracji i rozdrażniania w sytuacji braku możliwości lub utrudnienia realizacji zachowania;
  3. Podejmowanie kolejnych (nieudanych) prób kontrolowania lub powstrzymywania się od hazardu;
  4. Zaabsorbowanie hazardem i/lub zdobywanie środków na jego uprawianie;
  5. Angażowanie się w gry hazardowe jako nieadaptacyjny sposób rozwiązywania problemów czy poprawienia złego nastroju (np. smutku czy poczucia winy); Utrata pieniędzy na gry i próba „odegrania się”;
  6. Ukrywanie prawdy na temat rozmiarów problemu – okłamywanie siebie, rodziny, terapeuty w kwestiach częstotliwości grania, wysokości strat itp.;
  7. Utrata lub narażenie na szwank, z powodu zaangażowania w hazardowe granie, ważnych związków emocjonalnych, możliwości edukacyjnych, zawodowych itp.,
  8. Szukanie u innych osób pomocy finansowej w celu poprawienia złej sytuacji finansowej spowodowanej hazardowym graniem.

Jak często występuje?

Na ryzyko patologicznego hazardu narażeni są zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Przykładowo, z oficjalnych danych Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS) wynika, że typowe objawy (symptomy) uzależnienia od hazardu ujawnia ponad 5% Polaków. Co trzeci rodak (34,2%) “hazarduje” się grą o pieniądze, zwykle grą w totolotka (26,8%), tzw. zdrapki (13,3%) oraz w konkursy audiotele (7,4%) i na automatach do gier (4,5%).

Jak to się objawia?

Początkowo jest to granie okazjonalne, fantazjowanie na temat wielkich wygranych, co powoduje silniejsze pobudzenie. Stopniowo osoba wierzy, że będzie zawsze wygrywać, jeśli pojawi się wysoka wygrana, dąży do jej powtorzenia, ryzykując coraz większe kwoty. Wielu patologicznych hazardzistów za pierwszym razem wygrało spore pieniądze ‘’ Pojawia się również wysokie straty, co zmusza osobę do pożyczek i próby odgrywania się.

Patologiczni hazardziści spędzają bardzo dużo czasu w miejscach uprawiania hazardu, grają kosztem pracy i domu, kłamią i ukrywają swoje uzależnienie. Unikaj swoich wierzycieli i wciąż towarzyszy im nadzieja na kolejna wielką wygraną. Wielokrotnie obiecują, że przestaną grać i podejmują zakończone niepowodzeniem próby zerwania z hazardem.

Należy pamiętać że popęd do hazardu narasta w sytuacjach stresowych. Po czasie, narastają problemy finansowe, utrata pracy, separacja od rodziny i przyjaciół. Sytuacja z wierzycielami może się stać tak krytyczna, że uzależniony może posunąć się do przestępstwa: kradzieży, oszustwa itp. Kolejno wyrzuty sumienia, bezradność i depresja prowadzą do psychicznego wyczerpania. Pojawia się utrata nadziej, myśli lub próby samobójcze które prowadzą do: ucieczki w alkohol, leki lub narkotyki, więzienia, śmierci ( również z ręki wierzycieli) lub prośby o pomoc.

Jakie są przyczyny?

Patologiczny hazard zdaje się wzorcem wyuczonym i bardzo trudnym do usunięcia, wielu patologicznych hazardzistów za pierwszym razem wygrało spore pieniądze.

Przyczyny, podobnie jak w przypadku zażywania substancji psychoaktywnych, są efektem interakcji różnorodnych czynników wśród których należy wymienić:

czynniki biologiczne (neurobiologiczne, genetyczne),

społeczne (społeczno-kulturowe, rodzinne)

psychologiczne

Cechy charakterystyczne dla osoby uzależnionej od hazardu

Najczęściej wymienianymi cechami osób wysokiego ryzyka uzależnienia od hazardu są:

  • skłonność do ucieczki od rzeczywistości,
  • lęk przed odpowiedzialnością,
  • niedojrzałej osobowości.
  • wysokie zapotrzebowanie na stymulację,
  • niestabilna samoocena (zależna głównie od czynników zewnętrznych, raz niezasłużenie wysoka, innym razem zbyt zaniżona),
  • huśtawka emocjonalna (skłonność do popadania w skrajności),
  • “mitologizowanie” rzeczywistości (tak zwane magiczne myślenie: uda mi się osiągnąć cel bo mam szczęście, niezwykłą moc, strategie)

Jakie są metody leczenia?

Podobnie jak w przypadku innych uzależnień, podstawową metodą leczenia jest psychoterapia. Leczenie uzależnień od hazardu, jak wszystkich innych uzależnień, rozpoczyna się od decyzji o utrzymaniu całkowitej abstynencji. Bezspornie patologiczny hazard jest poważną chorobą psychosomatyczną, ,,duchową” i ,,społeczną”. Osoby nią dotknięte potrzebują profesjonalnej pomocy psychiatrycznej, psychologicznej, pedagogicznej, prawnej i społecznej, taka pomoc można otrzymać początkowo w Ser.D – Servizio per le dipendenze http://www.politicheantidroga.gov.it/it/serd-e-comunita/i-serd-in-italia/, kolejno Ser-D skieruję osobę do odpowiedniego Ośrodka Uzależnień.

Osoba uzależniona potrzebuje też wymiernej pomocy i wsparcia, zarówno ze strony osób bliskich, jak i ze strony grup samopomocowych tworzonych przez Anonimowych Hazardzistów.

Via Carlo Bartolomeo Piazza 26, Roma (zona Metro B)

Tel 340 4769281

Do państwa dyspozycji:

test NORC Diagnostic Screen for Gambling Problems-Self Administered (NODS-SA), opracowany w 1999 r., na podstawie DSM-IV.

Uwaga! Test nie jest do postawienia diagnozy.

NORC Diagnostic Screen for Gambling Problems-Self Administered

  1. Czy kiedykolwiek zdarzył Ci się trwający 2 tygodnie lub dłużej okres, podczas którego dużo czasu zajmowało Ci myślenie o swoich doświadczeniach związanych z hazardem, planowanie grania lub zakładów bądź zastanawianie się nad tym, jak uzyskać pieniądze na hazard?
    2. Czy kiedykolwiek zdarzały Ci się okresy, kiedy potrzebowałeś na granie coraz większych kwot pieniędzy lub wyższych niż poprzednio zakładów po to, aby uzyskać takie samo uczucie podniecenia?
    3. Czy kiedykolwiek odczuwałeś niepokój lub rozdrażnienie, kiedy usiłowałeś przestać grać, kontrolować lub ograniczyć swoje granie?
    4. Czy podejmowałeś 3 lub więcej razy w swoim życiu nieudane próby zaprzestania grania, kontrolowania swojej gry lub ograniczenia grania?
    5. Czy kiedykolwiek grałeś, aby uciec od osobistych problemów lub w celu złagodzenia nieprzyjemnych uczuć, takich jak: poczucie winy, lęk, bezradność czy depresja?
    6. Czy kiedykolwiek po przegraniu wracałeś następnego dnia, żeby się odegrać?
    7. Czy skłamałeś co najmniej trzy razy członkom rodziny, przyjaciołom lub innym osobom na temat tego, jak grasz i ile pieniędzy przegrałeś?
    8. Czy kiedykolwiek wykorzystywałeś pieniądze rodziny, przyjaciół bądź innych osób na hazardowe granie?
    9. Czy Twoje hazardowe granie spowodowało kiedykolwiek poważne lub powtarzające się problemy w relacjach z członkami rodziny albo ze znajomymi bądź też problemy w pracy lub w szkole?
    10. Czy musiałeś kiedykolwiek prosić członków rodziny, przyjaciół, instytucje udzielające kredytu lub kogokolwiek innego o udzielenie kredytu albo o inną pomoc w celu ratowania się z rozpaczliwej sytuacji finansowej spowodowanej hazardowym graniem?

Za każdą odpowiedź „tak” przyznawany jest 1 punkt. Uzyskanie 5 lub więcej punktów przemawia za patologicznym hazardem, 3–4 punkty pozwalają podejrzewać hazard problemowy, uzyskanie 1–2 punktów sygnalizuje ryzyko zagrożenia rozwojem hazardu problemowego. Osoba badana proszona jest jeszcze o podanie swoich danych demograficznych (wiek, płeć, pochodzenie etniczne), adresu e-mail oraz o udzielenie odpowiedzi na pytanie, w co gra (bingo, gra w karty, gra w kości, loteria, wyścigi, automaty, zakłady sportowe), czy gra w szkole lub w pracy oraz czy gra w Internecie.

Bardzo przydatne w diagnozowaniu patologicznego hazardu oraz problemowego grania są także: bazujący na DSM-III kwestionariusz hazardu SOGS (South Oaks Gambling Screen) oraz Kanadyjski Indeks Gier Hazardowych (Canadian Problem Gambling Index – CPGI), opracowany przez Centre for Addiction and Mental Health w Toronto.

Na bliższe przyjrzenie się swojemu graniu pozwala również znajdujący się na oficjalnej stronie Anonimowych Hazardzistów (http://www.anonimowihazardzisci.org/) zestaw 20 pytań – zamieszczony poniżej. Udzielenie co najmniej 7 twierdzących odpowiedzi może świadczyć o istnieniu patologicznego hazardu.

  1. Czy kiedykolwiek traciłeś czas przeznaczony na pracę lub szkołę z powodu hazardu?
    2. Czy uprawianie hazardu powodowało kiedykolwiek, że Twoje życie rodzinne stawało się nieszczęśliwe?
    3. Czy hazard wpływał na Twoją reputację?
    4. Czy kiedykolwiek odczuwałeś wyrzuty sumienia po grze?
    5. Czy kiedykolwiek uprawiałeś hazard, aby zdobyć pieniądze na spłatę długów albo by rozwiązać finansowe trudności?
    6. Czy uprawianie hazardu powodowało zmniejszenie się Twojej ambicji lub skuteczności?
    7. Czy po przegranej czułeś, że musisz wrócić, tak szybko, jak to możliwe, by odrobić swoje straty?
    8. Czy po wygranej miałeś silny przymus, aby wrócić i wygrać więcej?
    9. Czy często uprawiałeś hazard, dopóki Twoja ostatnia złotówka nie została przegrana?
    10. Czy kiedykolwiek brałeś pożyczki, aby sfinansować swój hazard?
    11. Czy kiedykolwiek sprzedałeś coś, aby sfinansować hazard?
    12. Czy byłeś niechętny, aby użyć „hazardowych pieniędzy” na normalne wydatki?
    13. Czy hazard powodował, że przestawałeś dbać o dobrobyt własny lub swojej rodziny?
    14. Czy kiedykolwiek uprawiałeś hazard dłużej niż zaplanowałeś?
    15. Czy kiedykolwiek grałeś, aby uciec od zmartwień i kłopotów?
    16. Czy kiedykolwiek popełniłeś lub rozważałeś popełnienie nielegalnego czynu, aby sfinansować hazard?
    17. Czy uprawianie hazardu powodowało, że masz kłopoty ze snem?
    18. Czy kłótnie, rozczarowania lub frustracje wywołują w Twoim wnętrzu impuls do hazardu?
    19. Czy kiedykolwiek miałeś pragnienie, aby świętować jakieś szczęśliwe wydarzenia poprzez uprawianie hazardu przez kilka godzin?
    20. Czy kiedykolwiek brałeś pod uwagę autodestrukcję lub samobójstwo w wyniku Twojego hazardu?

‘’Czasami wielka wygrana może stać się droga do wielkiej przegranej’’.

Bibiografia:

  1. T. Woronowicz, Uzależnienia. Geneza, terapia, powrót do zdrowia, Wyd. Edukacyjne PARPAMEDIA, Warszawa 2009,

Andrzejewska, Dzieci i młodzież w sieci zagrożeń realnych i wirtualnych. Aspekty teoretyczne i empiryczne, Wyd. Difin SA, Warszawa 2014,

Senza categoria

Zaburzenia odżywiania

Zaburzenia odżywiania należą do grupy zaburzeń psychicznych. Przejawiają się zachowaniami, które odbiegają od społecznych wzorców normalnego jedzenia. Kobiety od wieków kontrolują swój apetyt, jest to podyktowane uwarunkowaniami społecznymi i kulturowymi.

Jaki jest cel ograniczania pokarmu?

Dokładne przyczyny wstępowania zaburzeń nie są do końca jasne, wymienia się wiele różnych czynników, które mogą odgrywać swoją rolę:

  • aprobata otoczenia, presja społeczna: społeczeństwo i media idealizują szczupłą sylwetkę.

Według amerykańskich źródeł, dwadzieścia lat temu przeciętna modelka ważyła o 8% mniej niż przeciętna kobieta. Dziś ta różnica wynosi aż 23%,

  • ucieczkę przed dojrzewaniem: anoreksja hamuje niektóre zmiany fizyczne zachodzące w okresie dorastania.
  • rodzina: niekiedy odmówienie pożywienia jest jedynym sposobem wyrażenia naszych uczuć
  • niskie poczucie własnej wartości
  • uwarunkowania genetyczne
  • zwrócenie na siebie uwagi,
  • dążenie do perfekcjonizmu,
  • poczucie kontroli nad własnym życiem, chudnąc czujemy się lepiej, co daje nam poczucie kontroli
  • chęć bycia innym, lub udowodnienie, że ja potrafię.

d5551d8e811f0757e0042b61d648f8a8_4cf0f1,640,0,0,0

Kto cierpi na zaburzenia odżywiania?

Zaburzenia odżywiania występują dziesięciokrotnie częściej u dziewcząt i kobiet. Wśród nastolatków, siedem dziewcząt i tylko jeden chłopiec na tysiąc cierpi na tego rodzaju zaburzenia. Zaburzenia odżywiania dotyczą zazwyczaj młodych dziewcząt, które pragną mieć idealną figurę. Nierozsądne i niekontrolowane odchudzanie może być pierwszym krokiem do anoreksji, bulimii lub napadowego objadania się. Nie należy lekceważyć już pierwszych objawów zaburzeń łaknienia.

Zaburzenia odżywiania: anoreksja, bulimia, zespół obiadania się

W miarę poszerzania wiedzy pojawiają się nowe terminy diagnostyczne. Do najczęściej występujących zaburzeń odżywiania zalicza się

  • Jadłowstręt psychiczny, (ang. Anorexia Nervosa, AN)
  • Żarłoczność psychiczna, bulimia (ang. Bulimia Nervosa, BN)
  • Zaburzenie odżywiania z epizodami niekontrolowanego objadania się (zespół gwałtownego objadania się, zespół z napadami objadania się, ang. Binge Eating Disorder, BED)

images

Jadłowstręt psychiczny, anoreksja- objawy

  • Ciągłe zamartwianie się własną wagą
  • Nadmiar ćwiczeń fizycznych
  • Niezdolność do zaprzestania odchudzania się, nawet gdy waga jest niebezpiecznie niska
  • Ograniczanie jedzenia
  • Palenie tytoniu i żucie gumy w celu zachowania niskiej wagi
  • Utrata zainteresowania seksem
  • U kobiet, nieregularne miesiączki, lub ich zanik
  • Zanik erekcji u mężczyzn i polucji u chłopców, także zmniejszenie jąder

Anoreksja zazwyczaj pojawia się po raz pierwszy w okresie dojrzewania ( ale nie jest to regula)

Żarłoczność psychiczna, bulimia – objawy

  • Ciągłe zamartwianie się własną wagą ciała
  • Objadanie się
  • Wywoływanie wymiotów / stosowanie środków przeczyszczających (brak wymiotów nie wyklucza bulimii.
  • Nieregularne miesiączki
  • Poczucie winy z powodu sposobu odżywiania przy jednoczesnym zachowaniu normalnej wagi.

Bulimia zazwyczaj pojawia się po raz pierwszy w wieku nastoletnim, ale chorzy długo nie ubiegają się o pomoc, gdyż udaje im się ukrywać problem przez wiele lat. Na pierwszy rzut oka objawy bulimii mogą być niedostrzegalne, chory utrzymuje bowiem prawidłową wagę lub ma nieco nadwagi.

1cfbd56e6b

Zaburzenie odżywiania z epizodami niekontrolowanego objadania się

Zespół objadania się (ang. binge eating), zaburzenie to polega na ograniczaniu jedzenia i nadmiernym objadaniu się, ale bez występowania wymiotów. Osoby takie nie przesadzają z ćwiczeniami fizycznymi i nie stosują ekstremalnych diet. Zaburzenie to objawia się zwykle nietypowo, pojawiają się:

  • okresy nasilonej skłonności do objadania się
  • okresy kontrolowania ilości spożywanych pokarmów.

Osoby takie czasami nie zgłaszają lęku przed objadaniem się i ogólnie lubią jeść w przeciwieństwie do osób borykających się na przykład z anoreksją.

Diagnozowanie zaburzeń odżywiania

Zaburzenia odżywiania są bardzo niebezpieczne dla zdrowia, prowadzą do ubytku albo nadmiaru składników odżywczych w organizmie. Jedzenie napadowe i przejadanie się mogą skutkować nadwagą albo otyłością. Z kolei stałe ograniczanie racji żywieniowych w celu zmniejszenia masy ciała grozi anoreksją, a nawet śmiercią.

Chorzy na zaburzenia odżywiania często cierpią również na depresję. Zaburzenia odżywiania wymagają specjalistycznego leczenia pod opieką psychologa, psychiatry i dietetyka.

Alert woman sitting with her therapist talking to her in a priva

Pomoc specjalistyczna
Lekarz pierwszego kontaktu (GP) skieruje cię na wizytę u psychiatry, psychologa lub terapeuty specjalizującego się w tej dziedzinie.

Możliwe jest również (dodatkowe) wspomaganie się np,

  • w przypadku bulimii, możliwe jest korzystanie z poradników samopomocy zawierających rady terapeutów,
  • walka z anoreksją wymaga zazwyczaj leczenia w klinice i terapii specjalistycznej.
  • Zapisujac, co jesz, co myślisz i co czujesz. Prowadzenie dziennika pomoże ci zorientować się, czy istnieje zależność między tym jak się czujesz i jak się odżywiasz.
  • Zachowujac szczerość wobec siebie i innych.

W niektórych przypadkach będzie niezbedne leczenie przymusowe, tę opcję stosuje się tylko w przypadku zagrożenia zdrowia lub życia pacjenta, który wymaga ochrony, gdyż jego stan nie pozwala mu podjąć właściwej decyzji.

MIO LOGO

adres:

Roma, Via C. B PIAZZA 21,

( METRO B-BOLOGNA)

Tel 340 4769281

fobia społeczna, Senza categoria

Nieśmiałość a fobia społeczna.

Czy taka cecha osobowości jak nieśmiałość jest tym samym co fobia społeczna? A może fobia społeczna jest patologizowaną cechą nieśmiałości? Pojawia się pytanie o granice tej diagnozy, czyli gdzie kończy się nieśmiałość a zaczyna fobia społeczna.

FOBIA SPOLECZNA

Philip G. Zimbardo, specjalista z zakresu problemów związanych z nieśmiałością podaje definicje nieśmiałości jako „świadomość własnej niezdolności do podjęcia działań o charakterze społecznym (które pragnie się podjąć i których sposób wykonania jest nam znany); subiektywny stan zależny od tego, w jaki sposób dana osoba określa występujący u siebie zbiór reakcji” Fobia społeczna jest definiowana jako silny i uporczywy strach przed sytuacjami społecznymi lub przed publicznym wystąpieniem. Znalezienie się w którejś z takich sytuacji prawie zawsze wywołuje natychmiastową reakcję lękową, jednakże diagnoza właściwa jest tylko wtedy, gdy lęk wyraźnie przeszkadza danej osobie w codziennym życiu lub powoduje jej silne cierpienie.

Obie definicje są do siebie bardzo zbliżone, zobaczmy w czym fobia społeczna i nieśmiałość są do siebie podobne.

Fobia społeczna i nieśmiałość i ich podobieństwa.

Fobia społeczna (zespół lęku społecznego) i nieśmiałość posiadają pewne cechy wspólne:

W obu grupach wystepują:

  • unikanie sytuacji społecznych oraz myśli, w których pojawia się wyobrażenie „bycia źle ocenianym przez innych”
  • słabiej rozwinięte umiejętności społeczne (m.in. w zakresie zdolności podtrzymywania kontaktu wzrokowego, pauzy w wypowiedziach),
  • nasilone pobudzenie autonomiczne w sytuacjach społecznych: pocenie się, przyspieszona akcji serca, rumienienie się, itp.

Anti Social

Fobia społeczna i nieśmiałość czym się różnią?

Pierwsza znaczącą dysproporcją tkwi w rozpowszechnieniu obu zjawisk.

Według badań, nieśmiałość dotyczy aż 40-50% populacji, podczas gdy fobia społeczna może dotknąć od 3% do 16% populacji. Kolejne aspekty wyraźnie odróżniające nieśmiałość od fobii społecznej to:

  • nasilenie unikania przebywania w sytuacjach społecznych,
  • poziom pogorszenia funkcjonowania społecznego i zawodowego oraz przebieg dolegliwości.

W przeciwieństwie do osób z fobią społeczną, osoby nieśmiałe, prezentują istotnie mniej nasilone unikanie i pogorszenie funkcjonowania, a objawy cechują się zmiennym i przejściowym charakterem.

W zrozumieniu różnicy między fobią społeczną i nieśmiałością, może być pomocna teoria wcześniej cytowanego Philipa Zimbardo. Autor mówi o 2 typach , nieśmiali introwertycy i ekstrawertycy. Pierwsza grupa, to osoby, które wolą żyć samotnie i nie są sprawni w kontaktach z innymi. W drugiej grupie znajdziemy tych, którzy pragną kontaktów z ludźmi, jednak brakuje im umiejętności społecznych i doświadczają silnego dyskomfortu w sytuacjach towarzyskich. Prawdopodobnie ta druga grupa jest bardziej narażona na rozwinięcie objawów fobii społecznej.

 

Fobia społeczna

Fobia społeczna: objawy i leczenie

Fobia społeczna występuje u młodych, szacuje się 12-14 rok życia. Fobia społeczna należy do grupy zaburzeń nerwicowych, jest poważnym zaburzeniem psychicznym i powinna być leczona przez specjalistę.

Sytuacje, które prowadzą do wystąpienia objawów fobii społecznej, to między innymi:

  • spotkania z osobami uznawanymi za autorytety
  • wykonywanie czynności, będąc obserwowanym
  • jedzenie w towarzystwie innych osób
  • wystąpienia publiczne
  • przedstawianie się
  • spotkania z osobą płci przeciwnej
  • telefonowanie do kogoś

 

Osoba z fobią społeczną, która znajduje sie w sytuacji, wywołujący lęk, może mieć  napad paniki. Codzienne czynności, takie jak np. pójście do sklepu, umówienie się z kimś, zadzwonienie do kogoś staje sie dla tej osoby, prawdziwa udręką.

Fobia społeczna uniemożliwia normalne funkcjonowanie w społeczeństwie i rzutuje na zachowanie osoby chorej, z tego powodu niezbędą będzie pomoc specjalisty. Podstawą leczenia fobii społecznej jest psychoterapia i farmakoterapia, która odgrywa wspomagającą rolę w leczeniu.

Zostawiam do Państwa dyspozycji Test Liebowitza, pomaga dokonać oceny odczuwanego lęku / niepokoju w sytuacjach, które są przyczyną problemów dla osób z fobią społeczną.

UWAGA! jest to tylko narzędzie pomocnicze, w żadnym wypadku nie należy wyniku traktować jako diagnozy!

https://www.firia.pl/testy-psychologiczne/test-liebowitza-online/

 

L'immagine può contenere: testoL'immagine può contenere: testo

Senza categoria

Polski psycholog w Rzymie

Stowarzyszenie Centro Logos jest dla osób które potrzebują psychologicznego wsparcia, jeśli jednak nie jesteś pewna/y, co możemy dla Ciebie zrobić – umów się z nami na pierwsze darmowe spotkanie.
W jego trakcie pomożemy Ci określić Twoje potrzeby bądź cele i wspólnie zdecydujemy o dalszej współpracy, ewentualnie wskażemy Ci innego specjalistę.

Proponujemy również, cykl spotkań z psychologiem dla osób, które nie mają możliwości ekonomicznych na poniesienie standardowych kosztów pomocy psychologicznej.
Informacje:
Tel 340 4769281
email: info@centropsicoterapia.it

FB

https://www.facebook.com/psicologopolacco/

Senza categoria

Być świadomym relacji z innymi.

Z obserwacji przechodnia.

Dziś rano, sławne nie lubię poniedziałku, mogło przekształcić się w fakt lub też przerodzić się w wielką radość.
Śnieg w Rzymie to jeden z tych paraliżujących zdarzeń, który niestety nie pozostawia wiele do wyboru. Trzeba zostać w domu lub znaleźć sposób jak się dostać do pracy. Niektóre wyludnione uliczki zapełniły się przechodniami, mąż z żoną szedł na zakupy, drugi robił zdjęcie żonie, ktoś inny wychodzi z dziećmi na spacer, grupy dzieci krzyczą bawiąc się radośnie. Coś zmusiło ludzi do przerwania gonitwy do pracy i wyjść do grupy, jest szansa na to by spojrzeć w oczy kogoś innego. Jakie to przykre, że coraz częściej sytuację kryzysowe czy kataklizmy, zmuszają nas do szukania innej osoby, tego drugiego ciała, które swoją obecnością wspomoże, zauważy, przytuli lub pożartuje. Kiedy nie ma wyjścia i trzeba się zatrzymać, można odkryć wiele prostych zachowań. Dla kogoś może to być zwyczajna uwaga na to, że oddycha pełna piersią, ktoś inny może dostrzec i uświadomić sobie, że posiada rodzinę, że dzieci są już takie duże. Ktoś jeszcze inny doświadcza wrażenia, że świat się zmienił, że nie ma czasu na nic i zastanawia się dokąd ta gonitwa go prowadzi.
Czy jest to moment w którym powinnyśmy zastanowić się, czy jesteśmy jeszcze samodzielnie zdolni do wyciszenia naszych potrzeb i obowiązków, czy potrzebne są nam takie sytuacje jak dzisiejszy śnieg w Rzymie?

Senza categoria

Psycholog: kim jest, co robi i o czym z nim rozmawiać?

Psycholog jest specjalistą, który pomaga i wspiera Cię w trudnych momentach, chroni Twoje zdrowie psychiczne, biorąc pod uwagę Twoje potrzeby i oczekiwania.

Psycholog nie ocenia i nie zmusza, ale pomoże Ci w:

-poprawieniu jakości życia

-wesprze w ciężkich momentach ( śmierć bliskiej osoby, rozwód, wypadek, choroba, trauma)

– odzyskaniu równowagi psychicznej

Możesz zwrócić się do psychologa:

-kiedy posiadasz zachowania, których nie rozumiesz

-kiedy Twoje zachowania są dziwne i powtarzające się

-kiedy wydaje ci się, że nikt Cię nie rozumie

– kiedy jesteś zdezorientowany i nie masz rozwiązania

-kiedy się boisz i czujesz że jesteś “zablokowany”

O czym rozmawiać?

Nie istnieje gotowy schemat. Psycholog pracuje dla Ciebie i na Twoje zlecenie. Jest przyzwyczajony do słuchania o problemach, więc one ani go nie nudzą, nie dziwią, nie bulwersują ani nie wydają błahe. Psycholog nie oczekuje od Ciebie konkretnych zachowań. Pierwsze spotkanie jest tylko konsultacją, jest niezbędne do poznania sprawy, ustalenia sposobu działania. Psycholog słucha, zadaje pytania, np. o tym jakie są Twoje oczekiwania względem jego lub spotkań. Psycholog jest również gotowy na Twoje pytania i wątpliwości. Na pierwsze spotkanie można iść zupełnie nieprzygotowanym lub przemyśleć co przede wszystkim chcesz powiedzieć terapeucie. Psycholog nie posiada magicznej kuli, to co wie, wie to od Ciebie. 🙂

Jedynym słowem, lekarzowi opisujemy symptomy ( ból gardła, zwichnięcie kostki), podobnie jest z psychologiem,zmieniamy tylko formę i opis symptomu ( nie mogę zasnąć, jestem zdenerwowany).

Jeśli masz ochotę porozmawiać o swoim problemie umów się na wizytę https://www.facebook.com/psicologopolacco/

Via Carlo Bartolomeo Piazza 26, Roma

Dr. Krawczyk Aleksandra 340 4769281

Senza categoria

NOCNE KOSZMARY CZY NOCNE ATAKI PANIKI?

Jak objawia się atak paniki?

Atak paniki określany jest jako stan bardzo silnego lęku lub dyskomfortu któremu towarzyszą cztery ( lub więcej) z następujących objawów:

● Palpitacje, przyspieszone bicie serca

● Pocenie się

● Zawroty głowy, uczucie omdlewania

Trzęsienie się lub drgawki

● Uczucie braku powietrza lub duszenia się

● Uczucie dławienia się

  1. ● Bóle w klatce piersiowej lub uczucie dyskomfortu● Mdłości lub bóle brzucha
    ● Strach przed utratą kontroli lub szaleństwem

    ● Strach przed umieraniem

    ● Parestezje

    Na poziomie psychicznym, osoba przeżywająca atak paniki może mieć poczucie nierealności świata (derealizacja) lub zmian we własnej osobie (depersonalizacja)

Atak paniki pojawiają się nagle, narasta bardzo szybko i może trwać od kilku do średnio 30 minut. Stan lęku całkowicie odbiera uczucie równowagi i możliwość sprawowania nad sobą kontroli. Strach, może być czasami zupełnie nieuzasadniony i posiadać siłę, która w zupełności dominuje nasze ciało i umysł.

Podczas ataku paniki myśli,które przychodzą do głowy są związane z obawą o własne życie: ” Zaraz umrę, zaraz zemdleję, to na pewno jakaś poważna choroba, to na pewno zawał”.

Atak paniki nie stanowi błahego problemu. Prawdziwy problem pojawia się jednak dopiero wtedy, gdy atak paniki przybiera formę powracającego epizodu, a na dodatek nie można go przewidzieć z wyprzedzeniem.

Symptomy fizyczne, które towarzyszą atakowi są nieprzyjemne i trudne do wykazania z pamięci. To właśnie one sprawiają, że wydaje się nam, iż zupełnie tracimy kontrolę nad sytuacją i pojawia się tak zwany lęk przed lekiem. To z kolei prowadzi do przeświadczenia, że grozi nam śmiertelne zagrożenie.

Jak odróżnić koszmar o nocnego ataku paniki?

Jedną z form napadów paniki są napady występujące w nocy. Obecnie nie została potwierdzona hipoteza sugerująca, jakoby nocne napady paniki były cięższą formą zespołu lęku napadowego czy też jedną z form manifestacji podwyższonej podatności na zaburzenia snu. Wiele osób wierzy, że nocny atak paniki to nic innego jak koszmar. Mimo wszystko koszmary mogą prowadzić do odczuwania silnego lęku i strachu. W przypadku nocnego ataku paniki mówimy o czymś zupełnie innym. Przyspieszone bicie sera, silne uczucie lęku, pocenie się, to typowe symptomy wybudzenia się z koszmarnego snu. Różnica między koszmarem a atakiem paniki tkwi w tym, że osoba nie pamięta snu a stan lęku trwa długo co nie umożliwia powrót do relaksacji i powrócenia do snu.

Jakie są przyczyny napadów paniki?

Współczesna nauka zgodnie dowodzi współwystępowanie czynników natury biologicznej i psychologicznej.

Obecnie, coraz bardziej popularna staje się hipoteza odnośnie ścisłego związku lęku panicznego z występowaniem zespołu wypadania płatka zastawki dwudzielnej. Jednak jak dotąd, nie znana jest przyczyna owej zależności. Jeśli mówimy o czynnikach należących do sfery psychicznej człowieka, lęk paniczny bardzo często pojawia się wraz z innymi zaburzeniami lękowymi i zaburzeniami psychicznymi , takimi jak depresja ,uzależnienie od substancji psychoaktywnych.

Pomoc osobom cierpiącym na nawracające napady paniki musi być indywidualizowana i starannie przygotowana.

Najczęściej stosowane formy leczenia, to

  • psychoterapia, która polega na dawaniu wsparcia, próbie zrozumienia mechanizmu funkcjonowania lęku i redukcji napięcia.
  • leczenie farmakologiczne.
  • Powinniśmy pamiętać też o tym, że ataki paniki często znajdują powiązanie z innymi chorobami, takimi jak nadczynność tarczycy, nadczynność przytarczyc, chromochłonny guz nadnerczy i innymi. Najważniejszym sposobem, aby powoli zmniejszać intensywność napadów, jest zrozumienie, że żadna z naszych największych obaw nie ma prawa się spełnić. Jest to niewątpliwie trudne, bo zawsze ufaliśmy naszemu ciału, a teraz musimy to zaufanie w pewnym stopniu zawiesić.
atak paniki, psicologo polacco a roma, psycholog polski w rzymie

ATAK PANIKI- OBJAWY I POSTĘPOWANIE W TRAKCIE ATAKU

mężczyzna.jpg

ATAK PANIKI- OBJAWY

Osoba w trakcie ataku paniki, czuje się tak jakby umierała, ma wrażenie że jej serce może eksplodować. Jest to traumatyczne przeżycie, poprzez to że , osoba ta , nie wie co się z nią dzieje, a ludzie wokół niej nie wiedzą jak pomóc.

Napady paniki wynikają z intensywnego strachu lub dyskomfortu o nieprzewidzianym początku. Napadowi lęku panicznego towarzyszą liczne objawy ”cielesne”, mogą być podobne do zaburzeń w funkcjonowaniu układu krążenia czy układu oddechowego.

Do typowych objawów paniki zalicza się:

  • kołatanie serca, przyspieszone tętno;
  • pocenie się (zimne poty);
  • duszność, brak tchu, problemy oddechowe;
  • hiperwentylacja – niekontrolowany płytki oddech, powodujący spadek ilości tlenu w mózgu;
  • ból w klatce piersiowej;
  • dreszcze lub nagłe uczucie gorąca;
  • drżenie;
  • uczucie dławienia się;
  • zawroty głowy, omdlewanie;
  • derealizacja lub depersonalizacja;
  • obawa przed utratą kontroli nad sobą;
  • obawa przed śmiercią;
  • drętwienie kończyn;
  • bladość;
  • nudności lub nieprzyjemne doznania w jamie brzusznej.

Jak pomóc osobie przechodzącej przez atak paniki

Pierwszy krok to rozpoznanie ataku paniki, można pomóc poprzez zrozumienie danej osoby. Osoba cierpiąca na atak paniki ma wrażenie że umiera lub zwariowała. Najważniejsze jest przede wszystkim opanowanie i zrozumienie.

  • Zapytaj się jej jak się czuje i pomóż dostać się do miejsca z dostępem do świeżego powietrza.
  • Powtarzaj „to nie jest atak serca”. „jestem tutaj, żeby Ci pomóc, wszystko będzie dobrze”. ( głos powinien być spokojny )
  • Poluzuj jej ubranie.
  • Jeżeli dana osoba oddycha zbyt szybko i głęboko, zaproponuj jej papierową torbę do oddychania lub poproś aby oddychała tak jakby chciała zdmuchnąć świecę ( z zaciśniętymi ustami).
  • Pomóż jej położyć jedną rękę na brzuchu, a drugą na sercu. Dzięki temu łatwiej będzie je kontrolować oddychanie.
  • Przytulenie osoby w trakcie ataku paniki, może ułatwić jej powrócenie do realności.

https://www.facebook.com/psicologopolaccoaroma/

Psycholog Aleksandra Krawczyk

Via Carlo Bartolomeo Piazza 26

Tel 340 4769281

340 4769281

Senza categoria

DEMENZA DIGITALE, PROBLEMA SOCIALE O MEDICO?

Demenza digitale, problema sociale o medico?

Demenza digitale, problema sociale o medico?

Demenza digitale. Manfred Spitzer, un neuroscienziato tedesco, è l’ autore del libro Demenza digitale. Secondo Spitzer l’uso eccessivo di tecnologia induce una sorta di demenza digitale. Sappiamo che nei casi di demenza si presentano sintomi associati con la diminuzione delle capacità intellettive. Ci può essere un declino nel pensiero, nella memoria, nella cognizione, nelle abilità di linguaggio, nella comprensione e nel giudizio.

Quando si è in presenza di soggetti che usano dispositivi tecnologici in maniera massiccia, secondo Spitzer si osservano fenomeni simili a quelli tipici della demenza.

Demenza digitale: la plasticità cerebrale

Gli effetti sono visibili soprattutto in bambini e ragazzi. L’ utilizzo dei media digitali per l’educazione e l’intrattenimento di bambini in età prescolare non permette lo sviluppo cerebrale sano. Giacché il cervello è plastico in tutte le età della vita, proprio nella fase di sviluppo, i più giovani hanno bisogno di stimolazione attraverso l’attività fisica, la manualità, i giochi collettivi, il canto. Queste attività creano di continuo nuovi percorsi neuronali (nuove sinapsi) li «solidificano», velocizzando la capacità di ulteriore apprendimento, oltre a mantenere inalterato quello acquisito. L’abuso delle moderne tecnologie causa problemi di sviluppo: i giovani di oggi sono sempre più incapaci di restare concentrati a lungo, di ragionare e fare collegamenti.

Quando le persone hanno a che fare con un apparecchio digitale reagiscono a uno stimolo esterno ( avviso di notifica) diventando soggetti passivi. A lungo andare, continue risposte associate a uno stimolo possono fissare un comportamento. Nel rispondere alle tecnologie la mente effettua sempre gli stessi collegamenti, senza apprendere nulla. In questo modo, però, alcune connessioni ed aree del cervello restano inutilizzate da molto tempo e si riducono. E’ stato dimostrato che l’orientamento spazio-motorio aumenta la crescita delle cellule cerebrali dell’ippocampo (le uniche che effettivamente si rigenerano, nel cervello). Chi memorizza i luoghi accresce le dimensioni del suo “magazzino mentale” (da M. Spitzer, 2012). Come rispondere a questo di fronte al crescente uso del GPS?

Risultati immagini per demenza digitale

I rischi dell’eccessiva esposizione alla tecnologia

In Corea del Sud, paese con l’elevatissima penetrazione di media digitali (il 67 per cento dei giovani coreani possiede uno smartphone, e il 18 per cento di loro lo usa per oltre sette ore al giorno), sta diventando una sorta di ”trailer” del futuro mondo informatizzato. In Corea il termine «demenza digitale » viene usato già dal 2007 per i casi estremi di dipendenza da internet, un disturbo che, ha vari gradi di gravità e riguarda il 12 per cento degli studenti.

Nel 2014 in Gran Bretagna è iniziato un progetto, chiamato ‘Study of Cognition, Adolescents and Mobile Phones’ (Scamp), coordinato dall’Imperial College di Londra. La ricerca coinvolge oltre 2500 ragazzi tra 11 e 12 anni, che verranno monitorati per tre anni, per analizzare gli influssi dello smartphone che esercita sulle capacità cognitive, sul livello di attenzione e di concentrazione e sulla memoria dei ragazzi. “Valutandoli all’inizio dello studio e poi due anni dopo saremo in grado di vedere come le abilità cognitive si sviluppano in relazione all’uso dei telefonini e delle altre tecnologie wireless” ha spiegato Mireille Toledano, coordinatrice della ricerca.

Demenza digitale e socializzazione

L’uso continuo di smartphone e tablet media di fatto il contatto tra le persone. Se da una parte internet e dispositivi mobili ci permettono di comunicare con persone a migliaia di km in qualunque momento, dall’altra la comunicazione diventa più superficiale. Si parla infatti di contatti, di connessioni. Tuttavia queste comunicazioni benchè reali sono comunque immateriali, non sostituiscono i legami e le relazioni costruiti attraverso una frequentazione di persona, la condivisione di attività e interessi comuni. Le capacità di socializzare nella realtà diminuiscono, favorendo l’insorgere delle forme depressive e la diffusione di problemi psicologici.Tra gli adulti si registrano innalzamento dello stress e sindrome da burnout.

Approfondimenti

http://www.lastampa.it/2013/11/27/scienza/tuttoscienze/ma-troppa-rete-ha-danneggiato-il-fisico-e-la-mente-6FfWpKmbKRcljyKABZZCPL/pagina.html

http://www.scampstudy.org/wordpress/wp-content/uploads/2014/07/SCAMP-scientific-abstract-FINAL-.pdf

https://www.scribd.com/document/20156097/Le-basi-neurofisiologiche-dell-apprendimento-permanente?ad_group=725X99031X6210e2a4821fb6e673ae175e8cf9850e&campaign=Skimbit%2C+Ltd.&content=10079&irgwc=1&keyword=ft750noi&medium=affiliate&source=impactradius

http://www.psychiatryonline.it/node/6667